© Wydawnictwo WAM, 2021

Opieka redakcyjna: Klaudia Bień
Redakcja: Łukasz Sośniak SJ
Korekta: Wydawnictwo Republika Ostrowska
Projekt okładki: Wydawnictwo Republika Ostrowska
Skład: Wydawnictwo Republika Ostrowska
Ilustracje użyte na wkładce zdjęciowej
oraz na okładce pochodzą ze zbiorów Jacka Sudera
oraz Dzieła Osobistego Poświęcenia się Sercu Jezusa.

ePUB e-ISBN 978-83-277-2652-0

Mobi e-ISBN 978-83-277-2653-7

NIHIL OBSTAT
Przełożony Prowincji Polski Południowej Towarzystwa Jezusowego,
ks. Jarosław Paszyński SJ, prowincjał, Kraków, 2 lutego 2021 r.,
l.dz. 31/2021

WYDAWNICTWO WAM
ul. Kopernika 26 • 31-501 Kraków
tel. 12 62 93 200
e-mail: wam@wydawnictwowam.pl

DZIAŁ HANDLOWY
tel. 12 62 93 254-255 • faks 12 62 93 496
e-mail: handel@wydawnictwowam.pl

KSIĘGARNIA WYSYŁKOWA
tel. 12 62 93 260
www.wydawnictwowam.pl

Druk i oprawa: EKODRUK • Kraków

Publikację wydrukowano na papierze iBOOK White 70 g vol. 1.6
dostarczonym przez IGEPA Polska Sp. z o.o.

Spis treści

Wprowadzenie

Jachówka – wieś rodziny Celaków

Tło społeczno-polityczne dziecięcych i młodzieńczych lat Rozalii

Dzieciństwo i młodość oraz rozwój duchowy Rozalii

Pierwsza Komunia Święta Rozalii

Praca Rozalii nad własnym charakterem  pierwsze przeżycia mistyczne

Doświadczenie nocy ciemnej zmysłów

Z nocy zmysłów ku ciemnej nocy ducha

Ku szaleńczej miłości Umiłowanego

Co dzieje się w Polsce, gdy Rozalia przybywa do Krakowa

Nie klasztor, lecz szpital

Wizje Rozalii potwierdzające miejsce realizacji woli Bożej

Wizja Ecce Homo

Spotkanie we śnie ze znajomą karmelitanką

Wizja symbolu pokusy

Trzy ważne zadania

Powołanie do heroicznego umiłowania Boga przez cierpienie

Powołanie do heroicznego umiłowania bliźnich

Wezwanie do modlitwy za kapłanów

Obraz społeczeństwa polskiego okresu międzywojennego

Ratunek w Boskim Sercu Jezusa

Wizja przyszłych wydarzeń w Krakowie w roku 1939

Wizja pęknięcia kuli ziemskiej

Wizja granicy polsko-niemieckiej w ogniu

Wizja Ecce Homo

Spełnienie się wizji Rozalii – czas II wojny światowej

Działania polskiej władzy

Opór Polaków przeciw okupantom w kraju

Działania Rozalii na rzecz duchowego odrodzenia w Polsce w czasie II wojny światowej

Choroby zapowiadające śmierć Rozalii Celakówny

Błogosławiona śmierć i pogrzeb Rozalii Celakówny

Ogólna sylwetka duchowa Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny

Bezgraniczne oddanie się Bogu w odpowiedzi na Jego nieskończoną miłość do człowieka – „mała droga” na wzór św. małej Teresy

Serdeczna i szczera miłość do Najświętszej Maryi Panny, Najświętszego Sakramentu i św. Józefa

Dar rozeznawania działania Ducha Świętego oraz podatność na Jego działanie

Ascetyczny i pokutny wymiar pracy podjętej z miłości do Boga i bliźnich

Społeczny wymiar apostolstwa Rozalii w oparciu o kult Najświętszego Serca Jezusa

Jak Służebnica Boża Rozalia pojmuje intronizację?

Opinia świętości Rozalii i podejmowane starania o rozpoczęcie procesu kanonizacyjnego

Historia procesu kanonizacyjnego Rozalii Celakówny rozpoczętego 5 listopada 1996 r. na szczeblu diecezjalnym

Powody opóźnienia oficjalnego rozpoczęcia procesu na szczeblu diecezjalnym

Zawartość „Positio causae”

Świadectwa wysłuchanych próśb za wstawiennictwem Służebnicy Bożej Rozalii

Kilka przykładowych świadectw

Litania do Najświętszego Serca Pana Jezusa

Litania do Najdroższej Krwi Pana Jezusa

Jachówka – wieś rodziny Celaków

Jachówka to malownicza wieś w Polsce położona wśród pięknych Beskidów u północnego podnóża Makowskiej Góry nad rzeką Jachówką. Wieś jest usytuowana na trasie drogi Sucha Beskidzka–Jachówka–Myślenice w województwie małopolskim w powiecie suskim w gminie Budzów. Założona została przez Kazimierza Wielkiego, a nazwę wzięła od pierwszego osadnika – Jacha. Jachówka to wieś rolnicza o rozproszonej zabudowie z licznymi przysiółkami. Jak już wspomnieliśmy, krajobraz wsi jest bardzo malowniczy za sprawą rozległych lasów o bogatej roślinności oraz czystego powietrza. Jachówka ma więc duże walory krajobrazowe, przyrodnicze i klimatyczne[2]. Przez Jachówkę przechodzi szlak prowadzący na Koskową Górę, która stanowi najwyższy szczyt (867 m n.p.m.) pasma Koskowej Góry w Beskidzie Makowskim, a Makowska Góra to jedna z atrakcji Jachówki[3].

Obecnie we wsi znajduje się kilka instytucji: szkoła podstawowa, biblioteka publiczna oraz gminny ośrodek kultury z remizą strażacką. Ponadto we wsi działa koło gospodyń wiejskich, młodzieżowy i dziecięcy klub 4H[4] oraz ochotnicza straż pożarna.

U początku XX wieku w okresie walki Polaków o niepodległość na terenach zamieszkanych przez rodzinę Celak sytuacja gospodarcza przedstawiała się bardzo niekorzystnie. W ramach monarchii austro-węgierskiej Austriacy nazywali ziemie polskie zajęte po I rozbiorze Polski w 1772 roku – czyli prawie całe województwo ruskie[5], część bełskiego[6], podolskiego, lubelskiego i sandomierskiego – Królestwem Galicji i Lodomerii.

„Królestwo Galicji i Lodomerii było bardzo zacofane gospodarczo. Chłopi dzielili swe ziemie na niewielkie gospodarstwa, z których nie byli w stanie się utrzymać. Natomiast ziemianie nie chcieli parcelować swych majątków. […] Część ludności Galicji, szukając lepszych warunków, przenosiła się na tereny Śląska Cieszyńskiego i Moraw”[7]. Ci, którzy tu pozostawali, pomagali sobie, by móc z małego gospodarstwa rolnego i hodowli bydła wyżywić rodzinę. W takich właśnie warunkach Tomasz Celak (syn Jana i Anny Dudziak urodzony 17 grudnia 1873 roku w Jachówce pod numerem 30) i Joanna Kachnic (córka Józefa i Wiktorii Skupień urodzona 5 lutego 1876 roku w Jachówce pod numerem 102) zawierają związek małżeński w kościele w Bieńkówce 19 lutego 1900 roku. W Jachówce jeszcze wówczas kościoła nie było, a życie religijne wsi opisano następująco: „Jachówka do 1982 r. należała do parafii Bieńkówka, którą utworzono w 1793 r. przez odłączenie jej od Sułkowic, a przyłączenie do niej Jachówki oderwanej od Makowa. Kościół w Bieńkówce pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej konsekrowano 6 lipca 1808 r., a Parafia posiadała: od roku 1868 Bractwo Różańca św., od 1890 Apostolstwo Modlitwy, od 1896 Kółka Żywego Różańca i Trzeci Zakon (w tym też roku zaprowadzono Drogę Krzyżową), zaś od 1903 r. Bractwo Trójcy Przenajświętszej. Proboszczem w parafii Bieńkówka od 1909 r. był ks. Walenty Krzanek. Stan wiernych parafii wynosił w 1927 r. 3640 osób, w tym na Jachówkę przypadało 1350”[8].

W 1901 roku po dziewiętnastu miesiącach od zawarcia małżeństwa przez Tomasza i Joannę przychodzi na świat pierwsza z ośmiorga dzieci Celaków – córka Rozalia, niewątpliwie wielka radość dla rodziców. Już następnego dnia ojciec zanosi ją do kościoła w Bieńkówce, by otrzymała chrzest święty.

Rozalia przyszła na świat w czasie trudnych zmagań Polaków o odzyskanie niepodległości po przeszło 120 latach. Jej życie przebiegało w trzech okresach polityczno-społecznych pierwszej połowy XX wieku. Dzieciństwo i młodość przypadły na wyzwalanie się Polski spod władzy zaborców, czyli w czasie podejmowania przez Polaków działań zmierzających właśnie do odzyskania niepodległości. Lata pracy w szpitalu św. Łazarza w Krakowie to czas trudnego i skomplikowanego politycznie i społecznie dwudziestolecia międzywojennego. Wreszcie ostatnie lata jej życia i pracy w szpitalu to czas II wojny światowej i okupacja niemiecka.

Okupacji sowieckiej Rozalia już nie doczekała. Zmarła niedługo przed zakończeniem działań wojennych w roku 1944. Jak ukażemy, Rozalia bardzo cierpiała duchowo z powodu losu ojczyzny.

2 http://www.budzow.pl/index.php?_a=1&_id=106 [dostęp 11 maja 2015].

3 http://pl.wikipedia.org/wiki/Jach%C3%B3wka [dostęp 11 maja 2015].

4 Organizacja 4H – dobrowolna, niezależna organizacja edukacyjna przeznaczona dla dzieci i młodzieży, kładąca szczególny nacisk na rozwój umiejętności życiowych, zainteresowań i podniesienie poziomu wiedzy. Nazwa wymyślona przez O. H. Bensona pochodzi od pierwszych liter słów w języku angielskim: Head – głowa, Heart – serce, Hands – ręce i Health – zdrowie. Symbolem jest czterolistna zielona koniczynka. Zob. https://www.google.pl/search?q=Organizacja+4H [dostęp 16 maja 2015].

5 Województwo ruskie – część prowincji małopolskiej, jednostka administracyjna Królestwa Polskiego w okresie I Rzeczypospolitej, istniejąca w latach 1434–1772.

6 Województwo bełskie – dalsza część prowincji małopolskiej, zostało utworzone w 1462 roku przez Kazimierza IV Jagiellończyka po przyłączeniu ziemi bełskiej do Korony Polskiej.

7 A. Czubiński, Historia Polski. 1864–2001, Wrocław 2002, s. 10–11.

8 Wielkie wezwanie Serca Jezusa do narodu polskiego. Rozalia Celakówna i jej misja, Kraków 2007, s. 17.

Tło społeczno-polityczne dziecięcych i młodzieńczych lat Rozalii

Sytuacja Polaków w poszczególnych zaborach (rosyjskim, pruskim, austriackim) przedstawiała się bardzo różnie. Zajmiemy się jednak głównie zaborem austriackim, czyli Królestwem Galicji i Lodomerii, bo właśnie na tym terenie Rozalia Celakówna spędziła całe dzieciństwo i młodość.

Polacy zamieszkujący w Galicji mieli znaczne wpływy na dworze cesarskim i systematycznie domagali się, by stworzyć państwo trójczłonowe: Austro-Węgro-Polskę[9]. Niestety do utworzenia takiego państwa nie doszło, ale autonomia, jaką posiadali Polacy w zaborze austriackim, dawała im szeroki zakres wolności. Polacy mogli być zatrudnieni w administracji. Duże znaczenie miała także polonizacja szkolnictwa, co było nie do pomyślenia w innych zaborach. Dlatego Rozalia Celakówna od siódmego roku życia mogła swobodnie uczęszczać do sześcioklasowej polskiej szkoły powszechnej w swojej rodzinnej miejscowości – Jachówce – i mieć choćby ogólną orientację w sytuacji w kraju. Siódmą klasę szkoły powszechnej i dalsze kształcenie Rozalia uzupełni dopiero podczas trudnej pracy szpitalnej w dorosłym okresie życia. Warto tu dodać, że w Galicji – zaborze austriackim – mogły się także rozwijać uczelnie wyższe: w Krakowie i Lwowie, a okazją do ujawniania nastrojów patriotycznych były obchody rocznic wielkich wydarzeń z historii Polski, m.in. powtórne pogrzeby królów. W Galicji znalazły możliwość legalnego funkcjonowania również partie polityczne[10].

Gorzej, jak już mówiliśmy, przedstawiała się sytuacja gospodarcza. Królestwo Galicji i Lodomerii było pod tym względem bardzo zacofane. Znamienne świadectwo na ten temat składa w procesie kanonizacyjnym na szczeblu diecezjalnym najmłodszy rodzony brat Służebnicy Bożej, Władysław Celak[11]. Wyraźnie stwierdza biedę, z jaką borykali się Celakowie. Rodzina posiadała tylko krowy i nieco pola. Ojciec był kołodziejem, więc mógł zdobyć jakiś grosz lub pracą zapłacić za wypożyczenie konia do uprawy własnej ziemi.

Pomimo różnych utrapień Polacy nie pozostawali jednak bezczynni w sprawie najważniejszej – odzyskania niepodległości. Stopniowo coraz wyraźniej zaczęły dochodzić do głosu ruchy mające na celu przeciwstawienie się politycznej niewoli. Nigdy nie zrezygnowano z prób walki o autonomię. Świadczą o tym zbrojne powstania (listopadowe z 29 na 30 listopada 1830 roku i styczniowe z 22 stycznia 1863 roku) oraz postawa Polaków, którzy mimo prób zniszczenia przez zaborców ich świadomości narodowej pozostawali wierni dążeniom wolnościowym. Jednakże w powszechnym przekonaniu jedyną szansą na odrodzenie Polski był spodziewany i oczekiwany konflikt między państwami zaborczymi.

Najsilniej rozwinął się w Galicji ruch ludowy. Miał on na celu poprawę bytu chłopów. Jednym z pierwszych działaczy był ksiądz Stanisław Stojałowski (1845–1911)[12]. Od 1875 roku redagował tygodniki dla chłopów – „Wieniec” i „Pszczółka”. Zdobył dużą popularność, organizując pielgrzymki i demonstracje, tworząc chłopskie kółka rolnicze i chłopskie komitety wyborcze. Nakłaniał do trzeźwości, edukacji i oszczędności. Dwukrotnie: w roku 1889 i roku 1894 przed wyborami do parlamentu austriackiego był aresztowany. W roku 1896 założył Stronnictwo Chrześcijańsko-Ludowe, z ramienia którego w 1898 roku wszedł do parlamentu. W latach 1898–1911 był posłem na Sejm Krajowy. Także Bolesław i Maria Wysłouchowie[13] próbowali bronić spraw chłopskich. W ogóle stronnictwa ludowe głosiły głównie hasła ekonomiczne, a w dziedzinie polityki domagały się zlikwidowania systemu kurialnego[14] w wyborach do parlamentu, który chłopom dawał mało mandatów poselskich.

„W r. 1908 formalna aneksja Bośni i Hercegowiny przez Austro-Węgry przeciwstawiła sobie monarchię habsburską i Rosję. Napięcie między dwoma mocarstwami zaborczymi wykorzystała PPS-Frakcja Rewolucyjna (Piłsudski). Mając oparcie w galicyjskich socjalistach i korzystając z autonomii Galicji, stworzyła zakonspirowany Związek Walki Czynnej, który zaczął organizować oddziały przysposobienia wojskowego – «Strzelca» w Krakowie i «Związku Strzeleckiego» we Lwowie. Głównym inspiratorem całej akcji tworzenia przyszłego wojska był Józef Piłsudski. […] W wyniku zaistniałej sytuacji związanej z wojną na Bałkanach doszło w 1912 r. do tymczasowego połączenia polskich wysiłków militarnych i politycznych. Utworzono Komisję Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych, a także powstał Polski Skarb Wojskowy. Niespodziewane w tym czasie zabójstwo austriackiego następcy tronu w Sarajewie (28 czerwca 1914 r.) przez serbskiego nacjonalistę, stało się pretekstem do wybuchu I wojny światowej. Z chwilą jej rozpoczęcia powstał w 1914 r. w Krakowie Naczelny Komitet Narodowy, który miał koordynować akcją niepodległościową”[15]. Wybuch I wojny światowej stworzył szansę odzyskania przez Polaków niepodległości.

Pomijając bardzo zróżnicowaną działalność polityczną tego okresu, warto zauważyć, że duże znaczenie w dążeniu do odzyskania niepodległości miało orędzie prezydenta USA Woodrowa Wilsona (czternaście punktów dotyczących ustaleń powojennych, w tym trzynasty dotyczył Polski) wygłoszone 8 stycznia 1918 roku. Uznał on konieczność powołania niepodległej Polski w granicach etnicznych z bezpiecznym dostępem do morza. Niemały wpływ na stanowisko Wilsona miał Ignacy Jan Paderewski[16]: „Na salony prezydenckie wprowadził go Edward House[17] w lutym 1916 r. Wówczas to mistrz dał koncert dla korpusu dyplomatycznego i prezydenta. Przede wszystkim jednak Paderewski w niemałym zakresie finansował kampanię prezydenta Wilsona w 1916 r. i zgodnie z amerykańską tradycją mógł się spodziewać podziękowania. Okazja nadarzyła się w pierwszych dniach stycznia, kiedy to prezydent pracował nad tekstem orędzia. Paderewski został poproszony o przygotowanie w ciągu trzydziestu sześciu godzin memoriału na temat przyszłej Polski”[18].

Data odzyskania niepodległości (11 listopada 1918 roku) wiąże się jednak przede wszystkim z powrotem do Warszawy z magdeburskiego więzienia Józefa Piłsudskiego[19]. Wrócił on w nocy 10 listopada 1918 roku, a następnego dnia Rada Regencyjna przekazała mu władzę[20]. Wiązało się to z wielkim autorytetem, jakim cieszył się on wśród Polaków[21]. Lubelski Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej Daszyńskiego podporządkował się Piłsudskiemu. W dniu 17 listopada 1918 roku powołano rząd socjalisty Jędrzeja Moraczewskiego będący w dużej mierze kontynuacją rządu Daszyńskiego. Endecja[22] uznała rząd i pozycję Piłsudskiego, natomiast on uznał Komitet Narodowy Polski Dmowskiego za oficjalne przedstawicielstwo polskie przy zwycięskich mocarstwach. Komitet miał reprezentować Polskę na konferencji pokojowej zwołanej w wyniku kapitulacji Niemiec 11 listopada 1918 roku.

22 listopada 1918 roku sytuacja prawna Piłsudskiego posiadającego w praktyce pełnię władzy, a niepełniącego żadnej funkcji została unormowana poprzez powołanie go na stanowisko Tymczasowego Naczelnika Państwa. Piłsudski posiadał w związku z tym uprawnienia niemalże dyktatorskie, z których dla powstrzymania konfliktów z endecją nie korzystał w pełni[23].

Tak więc po prawie 123 latach niewoli, a jednocześnie po licznych próbach zrzucenia jarzma zaborców Polska stała się znowu państwem wolnym.

9 Por. Czubiński, dz. cyt., s. 10.

10 Por. tamże.

11 Zob. ks. Władysław Rafał Celak, Świadek III, Ogólna informacja o Służebnicy Bożej i jej rodzinie (dokładną prezentację treści podanych przez świadków w procesie beatyfikacyjnym na szczeblu diecezjalnym na temat Rozalii zawiera Positio super vita, virtutibus et fama sanctitatis, Romae 2018, s. 148 – w posiadaniu Kongregacji do Spraw Świętych, Kurii Metropolitalnej w Krakowie i autora niniejszego opracowania. W dalszym cytowaniu świadków poza numerem świadka podam: Positio i numer stronicy.

12 http://portalwiedzy.onet.pl/10 277,haslo.html [dostęp 28 marca 2015].

13 Bolesław i Maria Wysłouchowie – inżynier, chemik, publicysta; tłumaczka, działaczka społeczna, popularyzatorka historii i literatury polskiej. W latach 1886–1887 wydawali i redagowali „Przegląd Społeczny”, później od 1889 roku „Przyjaciela Ludu”, pismo przetrwało do 1933 roku. Maria Wysłouch była także wydawcą pism przeznaczonych dla wiejskich kobiet: „Przodownica” i „Żona”. W swoich pismach oboje budzili świadomość narodową wśród chłopów. http://www.maximus.pl/drukuj.php?bw=1069 [dostęp 28 marca 2015].

14 System kurialny – sposób wyboru przedstawicieli do zgromadzenia charakteryzujący się podziałem wyborców na tzw. kurie. Liczba deputowanych pochodzących z wyboru danej kurii zależała od cenzusu majątkowego, wykształcenia bądź też statusu społecznego. Przykładem państwa, w którym obowiązywał system kurialny, były Austro-Węgry (do 1907) czy wchodząca w skład Austrii Galicja, gdzie mieszkańcy wybierali w ten sposób swych przedstawicieli do Sejmu Krajowego do 1918 roku. Por. http://pl.wikipedia.org/wiki/System_kurialny [dostęp 23 maja 2015].

15 H. Dylągowa, Historia Polski. 1795–1990, Lublin 2000, s. 105.

16 Ignacy Jan Paderewski herbu Jelita – polski pianista, kompozytor, profesor konserwatorium w Warszawie, działacz niepodległościowy i polityk. W 1919 roku sprawował funkcję premiera i ministra spraw zagranicznych RP. Zob. https://www.google.com/search?q=ij+paderewski [dostęp 30 marca 2015].

17 Edward House – amerykański dyplomata i polityk, doradca prezydenta USA Woodrowa Wilsona od zakończenia I wojny światowej do późnych lat 30. XX wieku.

18 A. Chwalba, Historia Polski. 1795–1918, Kraków 2000, s. 580.

19 W 1917 roku Piłsudski zaczął zdawać sobie sprawę, że mimo zwycięstwa państw centralnych nad Rosją targaną rewolucją wojna nie zakończy się ich triumfem, lecz zwycięstwem Wielkiej Brytanii i Francji, którym z pomocą przyszły także Stany Zjednoczone. W związku z tym, w lipcu tego roku miał miejsce tzw. „kryzys przysięgowy”, to znaczy Piłsudski wraz z I i III Brygadą nie złożył przysięgi wierności Państwom Centralnym. Nic zatem dziwnego, że Józefa Piłsudskiego i generała Kazimierza Sosnkowskiego osadzono w magdeburskim więzieniu.

20 Rada Regencyjna Królestwa Polskiego powstała w związku z ogłoszeniem „aktu 5 listopada” przez cesarza niemieckiego i cesarza austriackiego. Zapowiadano w nim utworzenie na ziemiach odebranych Rosji samodzielnego Królestwa Polskiego. https://www.google.pl/search?q=rada+regencyjna+zosta%C5%82a+utworzona&ie=&oe= [dostęp 1 lipca 2019].

21 Por. Dylągowa, dz. cyt., s. 107.

22 Endecja to państwa centralne (trójprzymierza: Niemcy, Austro-Węgry, Włochy). Państwa ententy z kolei to państwa trójporozumienia: Wielka Brytania, Rosja i Francja.

23 Dylągowa, dz. cyt., s. 107.