„Chrystus miłuje każdego i zawsze”.

Jan Paweł II, List do młodych całego świata, 1985

© Wydawnictwo WAM – Księża Jezuici, 2018

Modlitwy Jana Pawła II
© LIBRERIA EDITRICE VATICANA

Opieka redakcyjna: Klaudia Bień

Opracowanie i redakcja: Katarzyna Stokłosa

Współpraca: Małgorzata Pabis

Korekta: Katarzyna Onderka

Projekt okładki i zdjęcia: Andrzej Sochacki

Na okładce obraz Jana Pawła II umieszczony w Bazylice Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach

Zdjęcia w książce: s. 7 – Shutterstock/PeterVrabel; s. 43 – Shutterstock/Thoom; s. 55 – Shutterstock/Essl; s. 141 – Shutterstock/Gordana Sermek

Skład: Edycja

na podstawie projektu Krzysztofa Błażejczyka

Cytaty z Pisma Świętego według Biblii Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2014.

NIHIL OBSTAT

Przełożony Prowincji Polski Południowej Towarzystwa Jezusowego, ks. Jakub Kołacz SJ, prowincjał, Kraków, dn. 27 sierpnia 2018 r., l.dz. 30/2018

ISBN 978-83-277-2035-1 (ePub)

978-83-277-2036-8 (Mobi)

WYDAWNICTWO WAM

ul. Kopernika 26 • 31-501 Kraków

tel. 12 62 93 200 • faks 12 42 95 003

e-mail: wam@wydawnictwowam.pl

www.wydawnictwowam.pl

DZIAŁ HANDLOWY

tel. 12 62 93 254-256 • faks 12 62 93 496

e-mail: handel@wydawnictwowam.pl

KSIĘGARNIA WYSYŁKOWA

tel. 12 62 93 260

e-mail: zamowienia@wydawnictwowam.pl

e.wydawnictwowam.pl

Spis treści

Wstęp

Jan Paweł II (1920–2005)

Zdyscyplinowany, zdolny i pilny uczeń

„Stałem się częściowym sierotą i «jedynakiem»”

„Myśl o kapłaństwie raczej dość zdecydowanie odsuwałem”

Wojna

Robotnik w kamieniołomie

W seminarium

Studia w Rzymie

Młody wikariusz

Wezwany, by być biskupem…

Habemus Papam

Dwadzieścia sześć lat, pięć miesięcy i szesnaście dni

Totus Tuus

Człowiek cierpienia

Cuda beatyfikacyjne i kanonizacyjne

Siostra Marie Simon-Pierre Normand: „Byłam chora i zostałam uzdrowiona”

Floribeth Mora Diaz: „Powiedz Panu, aby mnie wysłuchał”

Świadectwa

Duchowy syn Jana Pawła II

Uratowane życie i zdrowie

Medalik pobłogosławiony przez Jana Pawła II

Papież i poeta z kraju nad Wisłą

Święci na czas próby

Serduszko

Wszystko będzie dobrze

Za chwilę mogło być już za późno…

Gloria Maria

Mniej niż procent na życie

Popłynęła „rzeka modlitwy”

Pod ojcowskim spojrzeniem

Nasz Papież

Jan Paweł II i ja

Historia cierpienia i zwycięstwa

Byli bezsilni

Niezwykły sen

Pomógł Jan Paweł II

Komplikacji nie było

Gosia

Wypadek

I stał się cud…

Dr inż. Antoni Zięba – żył duchowością św. Jana Pawła II

Dziękują św. Janowi Pawłowi II

Modlitwy

Akt zawierzenia świata Bożemu Miłosierdziu przez św. Jana Pawła II

Modlitwa św. Jana Pawła II do Chrystusa Zbawiciela

Modlitwa św. Jana Pawła II do Ducha Świętego

Akt zawierzenia Maryi, Matce Miłosierdzia, dokonany przez św. Jana Pawła II

Modlitwa św. Jana Pawła II za wstawiennictwem św. Faustyny Kowalskiej

Modlitwa św. Jana Pawła II za wstawiennictwem św. Ojca Pio

Modlitwa św. Jana Pawła II o dar pokoju

Modlitwa św. Jana Pawła II o pogodzenie wrogów

Modlitwa św. Jana Pawła II w intencji młodych

Modlitwa św. Jana Pawła II o powołania kapłańskie i zakonne

Modlitwy za wstawiennictwem św. Jana Pawła II

O wyproszenie łask

O uzdrowienie za przyczyną św. Jana Pawła II

Modlitwa zawierzenia rodziny św. Janowi Pawłowi II

W intencji rodzin (I)

W intencji rodzin (II)

O dar potomstwa

W intencji małżeństwa

Koronka za wstawiennictwem św. Jana Pawła II

Litania do św. Jana Pawła II (I)

Litania do św. Jana Pawła II (II)

Litania do św. Jana Pawła II (III)

Nowenna do św. Jana Pawła II

Droga krzyżowa ze św. Janem Pawłem II

Zakończenie

Bibliografia

Przypisy

Wstęp

„Zrozumcie, że człowiek stworzony przez Boga na Jego obraz i podobieństwo jest również wezwany w Chrystusie do tego, aby w nim objawiło się to, co jest z Boga. Aby w każdym z nas objawił się w jakiejś mierze Bóg. Pomyślcie o tym!” – mówił Jan Paweł II do Polaków w Warszawie podczas swojej pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny w 1979 roku.

Jan Paweł II żył tą prawdą i przestrzegając Bożych przykazań, doszedł do nieba. Był człowiekiem miłosierdzia i papieżem rodziny. Sprawy człowieka – każdego człowieka – były mu bardzo bliskie. Wielu z nas znało go osobiście, wielu pamięta jego pielgrzymki do Polski i słowa, które wypowiedział. Jest nam bliski. W sytuacjach trudnych i kryzysowych często zwracamy się do niego z prośbą o pomoc, a on nas wysłuchuje i ciągle nam towarzyszy, o czym mówią świadectwa zawarte w niniejszej publikacji. Mamy nadzieję, że ich lektura wzmocni duchowo wielu naszych Czytelników i kolejni z nas wyproszą dla siebie i swoich bliskich łaski za wstawiennictwem Świętego Papieża.

W niniejszej książce przypominamy także niezwykle bogaty życiorys Jana Pawła II i publikujemy modlitwy, z których można skorzystać w rozmowie z Bogiem za wstawiennictwem papieża z Polski. Życząc dobrej i owocnej lektury, przywołujemy słowa, którymi warto żyć, a które wypowiedział Jan Paweł II w 1995 roku w Manili:

„Nie lękajcie się. Chrystus zwyciężył świat. On z wami na zawsze”.

Jak czytamy w Kalendarium życia Karola Wojtyły1, rodzina Wojtyłów wywodzi się ze wsi Czaniec leżącej koło Kęt. Karol Józef Wojtyła, syn Karola i Emilii z Kaczorowskich, urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach. Był trzecim dzieckiem, po Edmundzie i Oldze, która zmarła wkrótce po urodzeniu. 20 maja Karol został ochrzczony w kościele parafialnym przez ks. Franciszka Żaka, kapelana wojskowego.

Wojtyłowie żyli skromnie. Karol Wojtyła senior był wojskowym urzędnikiem w Powiatowej Komendzie Uzupełnień w stopniu porucznika i jego pensja stanowiła główne źródło utrzymania rodziny. Matka zajmowała się domem i dorywczo pracowała jako szwaczka. Wychowywała swoich synów w atmosferze pobożności, marząc, by jeden z nich został księdzem, a drugi lekarzem. Tak też się stało. Edmund po ukończeniu wadowickiego gimnazjum poszedł na studia medyczne. Karol natomiast, mimo początkowej fascynacji literaturą i teatrem, wstąpił do seminarium duchownego. Niestety pani Emilii nie dane było zobaczyć drogi powołaniowej swoich synów. 13 maja 1929 roku, po krótkiej chorobie, zmarła w wieku czterdziestu pięciu lat.

W chwili śmierci Emilii jej młodszy syn miał zaledwie dziewięć lat. Chodził wówczas do męskiej Szkoły Powszechnej im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Chłopiec bardzo mocno przeżył śmierć matki. Po latach – wiosną 1939 roku – napisał dla niej wiersz:

Nad Twoją białą mogiłą

białe kwitną życia kwiaty –

– o, ileż lat to już było

bez Ciebie – duchu skrzydlaty –

Nad Twoją białą mogiłą,

od lat tylu już zamkniętą,

spokój krąży z dziwną siłą,

z siłą, jak śmierć – niepojętą.

Nad Twoją białą mogiłą

cisza jasna promienieje,

jakby w górę coś wznosiło,

jakby krzepiło nadzieję.

Nad Twoją białą mogiłą

klęknąłem ze swoim smutkiem –

o, jak to dawno już było –

jak się dziś zdaje malutkiem.

Nad Twoją białą mogiłą,

o Matko – zgasłe Kochanie –

me usta szeptały bezsiłą:

– Daj wieczne odpoczywanie2.

Dzień po pogrzebie Emilii, który odbył się 16 maja 1929 roku, ojciec – Karol Wojtyła senior – zabrał swoich synów do sanktuarium maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej, by powiedzieć im, że teraz, gdy nie mają już ziemskiej mamy, zawsze mogą uciekać się do Maryi, Matki Bożej. Kilka tygodni po śmierci mamy Lolek – bo tak nazywali chłopca bliscy – przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej.

Zdyscyplinowany, zdolny i pilny uczeń

Karol był zdyscyplinowanym, zdolnym i pilnym uczniem. Po zajęciach w szkole wraz z ojcem chodził na obiad do miejscowej jadłodajni, potem był czas odpoczynku i zabaw. Lolek wraz z kolegami biegł nad Skawę, gdzie grał w piłkę nożną. Najczęściej był bramkarzem. Wieczorem odrabiał w domu lekcje. Na zakończenie dnia wraz z ojcem szedł na spacer, podczas którego często zaglądali na chwilę modlitwy do kościoła. „Tryb życia (po śmierci matki) b. usystematyzowany, szkoła, obiad w mleczarni-jadłodajni p. Marii Banaś (ul. Kościelna 4), dwie godziny zabawy, nauka. Wieczorem spacer z ojcem. Zabawy: piłka, bieganie, w dni deszczowe ping-pong w sali domu katolickiego. Na wakacje nie wyjeżdżał. Gospodarstwem zajmował się ojciec, wówczas emeryt wojskowy. Na święta przyjeżdżała przyrodnia siostra Karola Wojtyły (ojca) Stefania, która pomagała w przygotowaniu świąt”3.

Od 1931 roku Karol Wojtyła kontynuował edukację w Państwowym Męskim Gimnazjum im. Marcina Wadowity w Wadowicach. Wówczas odkrył zamiłowanie do lekcji języka polskiego, poezji i teatru. „Z gimnazjum chodziło się do «Sokoła» na gimnastykę. Chodziło się także do «Sokoła» na przedstawienia. (…) A na scenie wadowickiej sięgaliśmy po największe utwory klasyków. (…) Kiedy byliśmy w piątej gimnazjalnej, graliśmy Antygonę Sofoklesa. Ja grałem Hajmona. «O ukochana siostro ma, Ismeno, czy ty nie widzisz, że z klęsk Edypowych żadnej na świecie los nam nie oszczędza?» Pamiętam do dziś. (…) mam osobisty dług wdzięczności wobec polskiej szkoły, wobec nauczycieli i wychowawców, których pamiętam do dzisiaj i modlę się za nich codziennie. To, co otrzymałem w latach szkolnych, do dzisiaj owocuje w moim życiu…”4.