Pamięci
moich Rodziców, Józefa i Wandy
oraz Tych,
którzy uczyli mnie
kultury świętości

W ilustracjach na s. 110, 132, 165, 215, 309 wykorzystano fragmenty reprodukcji z kolekcji The Yorck Project. Prawa autorskie zbioru należą do Zenodot Verlagsgesellschaft GmbH i udostępnio- ne są w domenie publicznej pod GNU Free Documentation License. Jej tekst znajduje się na stronie: http://www.gnu.org/licenses/fdl.html

W ilustracji na s. 98 wykorzystano fragment fotogra i autorstwa Macieja Szczepańczyka, udostępnio- nej przez autora w domenie publicznej pod GNU Free Documentation License. Jej tekst znajduje się na stronie: http://www.gnu.org/licenses/fdl.html

Inne informacje dotyczące opracowania gra cznego znajdują się na końcu książki.

© Wydawnictwo WAM, 2017
Wydanie trzecie

Redakcja
Barbara Cabała

Opracowanie graficzne
Krzysztof Błażejczyk

Projekt okładki
Paweł Kremer – Chapter One

Przygotowanie wydania elektronicznego
hachi.media

ISBN 978-83-277-0855-7 (ePub)
ISBN 978-83-277-0856-4 (Mobi)

NIHIL OBSTAT
Przełożony Prowincji Polski Południowej
Towarzystwa Jezusowego ks. Wojciech Ziółek SJ, prowincjał
Kraków, dn. 1 lutego 2011 r., l.dz. 375/2010

WYDAWNICTWO WAM
ul. Kopernika 26 • 31-501 Kraków • tel. 12 62 93 200 • faks 12 42 95 003
e-mail: wam@wydawnictwowam.pl

DZIAŁ HANDLOWY
tel. 12 62 93 254-256 • faks 12 62 93 496
e-mail: handel@wydawnictwowam.pl

KSIĘGARNIA WYSYŁKOWA
tel. 12 62 p93 260 • www.wydawnictwowam.pl

Spis treści

Wstęp
KULTURA ŚWIĘTOŚCI

Cierpliwi

Św. Antoni Maria Claret
APOSTOŁ KUBY

Św. Józef Pignatelli SJ
WIERNY ZAKONNIK

Bł. Honorat Koźmiński
WIĘZIEŃ KONFESJONAŁU

Bł. Rupert Mayer SJ
KULEJĄCY APOSTOŁ

Św. Ojciec Pio z Pietrelciny
ZAPACH ŚWIĘTOŚCI

Dobrzy

Św. Mikołaj
WRAŻLIWY BISKUP

Św. Marcin z Tours
RADOŚĆ DARU

Św. Elżbieta Węgierska
OPIEKUNKA UBOGICH

Św. Jadwiga Śląska
PATRONKA POJEDNANIA

Bł. Salomea
KSIĘŻNA KLARYSKĄ

Bł. Angela Truszkowska
WSPÓŁCZUJĄCA MIŁOŚĆ

Św. Brat Albert Chmielowski
DOBRY JAK CHLEB

Energiczni

Św. Ignacy Loyola SJ
W IMIĘ JEZUSA

Św. Teresa z Ávili
ŚWIĘTA Z CHARAKTEREM

Św. Andrzej Bobola SJ
SPRAGNIONY JEDNOŚCI

Bł. Jan Beyzym SJ
WSPÓŁCZUJĄCY OJCIEC

Św. Matka Teresa z Kalkuty
MATKA UBOGICH

Heroiczni

Św. Ignacy Antiocheński
ROZPALONY OGNIEM

Św. Atanazy Wielki
PASTERZ I WYGNANIEC

Św. Kordula
ZWYCIĘŻYŁA LĘK

Św. Teresa Benedykta od Krzyża
SZUKAJĄCA BOGA

Św. Joanna Beretta Molla
NIEWIASTA DZIELNA

Bł. Maria Stella i 10 towarzyszek
JAK ANIOŁY

Jednający

Św. Leon Wielki
PAPIEŻ I DYPLOMATA

Św. Katarzyna Sieneńska
GENIUSZ KOBIETY

Bł. Jakub Strzemię
PATRON LWOWA

Św. Jan Kapistran
ŻARLIWY GŁOSICIEL JEZUSA

Św. Jozafat Kuncewicz
MĘCZENNIK JEDNOŚCI

Łagodni

Św. Szczepan
SWOI GO NIE PRZYJĘLI

Św. Benedykt z Nursji
WSPÓŁTWÓRCA EUROPY

Bł. Karol de Foucauld
ADORUJĄCY JEZUSA

Św. Jan XXIII
PAPIEŻ DOBROCI I POKOJU

Nieustraszeni

Św. Andrzej Apostoł
MĘŻNY APOSTOŁ

Św. Benedykt i bracia polscy
WDZIĘCZNOŚĆ MĘCZENNIKOM

Bł. Michał Augustyn Pro SJ
NIEUSTRASZONY EWANGELIZATOR

Św. Tomasz Becket
WOLNOŚĆ CHRZEŚCIJANINA

Św. Jan de Brébeuf SJ i towarzysze
APOSTOŁOWIE INDIAN

Bł. ks. Jerzy Popiełuszko
BŁOGOSŁAWIONY ŻOLNIERZ

Odważni

Św. Barbara
WPATRZONA W JEZUSA

Św. Katarzyna Aleksandryjska
MĄDRA MĘCZENNICA

Św. Edmund Campion SJ i towarzysze
PEŁNIA WIARY

Bł. Dominik Collins SJ
OBROŃCA JEDNOŚCI KOŚCIOŁA

Św. Roch Gonzalez de Santa Cruz SJ
i dwóch towarzyszy jezuitów
MĘCZENNICY Z PARAGWAJU

Bł. Jakub Alojzy de San Vitores SJ
ZABITY Z NIENAWIŚCI DO WIARY

Św. Andrzej Dung-Lac i 116 towarzyszy
WIETNAMSCY MĘCZENNICY

Pogodni

Św. Tomasz Morus
MĘCZENNIK SUMIENIA

Św. Franciszek Salezy
ŁAGODNY BISKUP

Św. Jan Bosko
CHARYZMATYCZNY WYCHOWAWCA

Bł. ks. Stefan Wincenty Frelichowski
POZOSTAŁ HARCERZEM

Bł. Pier Giorgio Frassati
ALPINISTA CHRYSTUSA

Prości

Św. Jan z Dukli
PUSTELNIK

Św. Juan Diego
„MÓWIĄCY ORZEŁ” I MARYJA

Św. Jan Maria Vianney
ZAKOCHANY W JEZUSIE

Św. Franciszek i św. Hiacynta z Fatimy
BÓG WYBIERA PASTUSZKÓW

Św. Bernadeta Soubirous
POGODNA I ODWAŻNA

Św. Józefina Bakhita
PRZYWRÓCONA NADZIEJA

Przejrzyści

Bł. Karolina Kózkówna
PATRONKA SERC CZYSTYCH

Św. Antoni Padewski
PROWADZONY PRZEZ BURZĘ

Św. Jan Berchmans SJ
WIERNY W DROBNYCH SPRAWACH

Św. Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej
ZANURZONA W BOGU

Przyjaźni

Św. Bazyli Wielki i św. Grzegorz z Nazjanzu
PRZYJAŹŃ W BOGU

Św. Piotr Faber SJ
PIERWSZY UCZEŃ ŚW. IGNACEGO LOYOLI

Św. Alfons Rodriguez SJ
ZWYCZAJNA ŚWIĘTOŚĆ

Św. Joanna Franciszka de Chantal
O PRZYJAŹNI

Św. Dominik Savio
SPRAGNIONY ŚWIĘTOŚCI

Roztropni

Św. Ireneusz
OBROŃCA WIARY KATOLICKIEJ

Św. Hilary z Poitiers
CHWAŁA TRÓJCY ŚWIĘTEJ

Św. Ambroży
WSZYSTKO MAMY W CHRYSTUSIE

Św. Augustyn
NAWRÓCONY ŁZAMI I MODLITWĄ

Św. Albert Wielki
FILOZOF I MISTYK

Św. Tomasz z Akwinu
ZROZUMIEĆ BOGA

Ufni

Św. Abraham
OJCIEC WSZYSTKICH WIERZĄCYCH

Św. Jan od Krzyża
OD CIEMNOŚCI KU ŚWIATŁU

Św. Małgorzata Maria Alacoque
ZAPOMNIANE SERCE JEZUSA

Św. Klaudiusz de la Colombière SJ
APOSTOŁ SERCA JEZUSA

Św. Teresa z Lisieux
W SERCU KOŚCIOŁA

Św. Faustyna Kowalska
UFAJĄCA JEZUSOWI

Uważni

Św. Józef
MILCZĄCY ŚWIADEK

Św. Symeon
NASYCONY KONTEMPLACJĄ BOGA

Św. Jan Ewangelista
APOSTOŁ MIŁOŚCI

Apostołowie Szymon i Juda Tadeusz
ŚWIADKOWIE JEZUSA

Św. Łukasz Ewangelista
EWANGELISTA BOŻEJ DOBROCI

Wielkoduszni

Św. królowa Jadwiga
MĘŻNA KOBIETA

Św. Alojzy Gonzaga SJ
WSZYSTKO DLA JEZUSA

Bł. Adolf Kolping
OJCIEC RZEMIEŚLNIKÓW

Św. Józef Moscati
LEKARZ O GORĄCYM SERCU

Św. Albert Hurtado SJ
CAŁY DLA BOGA I LUDZI

Wrażliwi

Św. Grzegorz z Nyssy
FILAR KOŚCIOŁA

Św. Franciszek
BIEDACZYNA Z ASYŻU

Bł. Anna Katarzyna Emmerich
WSPÓŁCIERPIĄCA Z UKRZYŻOWANYM

Św. Damian z Molokai
JEZUS I TRĘDOWACI

Wytrwali

Św. Stanisław Kostka SJ
ODWAGA ŚWIĘTOŚCI

Św. Rafał Kalinowski
KATORŻNIK I KARMELITA

Bł. Bernard Lichtenberg
KAPŁAN W OKOWACH

Bł. Michał Sopoćko
MIŁOSIERNY KAPŁAN

Zatroskani

Św. Jan Kanty
PROFESOR ŚWIĘTYM

Bł. Edmund Bojanowski
APOSTOŁ LUDU WIEJSKIEGO

Św. Zelia i św. Ludwik Martin
ŚWIĘCI RODZICE MAŁEJ TERESY

Bł. Maria i bł. Alojzy Beltrame Quattrocchi
HARCERZ I WOLONTARIUSZKA

Żarliwi

Św. Paweł Apostoł
BĄDŹMY WDZIĘCZNI!

Św. Franciszek Ksawery SJ
SZALONY DLA CHRYSTUSA

Św. Karol Boromeusz
GORLIWY REFORMATOR

Św. Piotr Kanizy SJ
DRUGI APOSTOŁ NIEMIEC

Św. Maksymilian Maria Kolbe
RYCERZ MARYI

Św. Jan Paweł II
ODWAŻNY PASTERZ

Źródła

Przypisy

Wstęp

Kultura świętości

Wszyscy chrześcijanie powołani są do świętości. Takie jest pragnienie Bożego Serca: Świętymi bądźcie, bo ja jestem święty (por. Kpł 11, 44). Przypomniał nam owo powołanie Sobór Watykański II w Konstytucji o Kościele Lumen gentium. Święci są też znakiem wiarygodności Kościoła. Wierzymy w święty Kościół dzięki męczennikom i wyznawcom. To właśnie oni powołanie do świętości w pełni zrealizowali i przypominają nam o „powszechnym powołaniu do świętości”.

Święci są duchowym bogactwem Kościoła; oni uczą nas, jak można z wielką mądrością, hojnością i wytrwałością naśladować Jezusa Chrystusa. To dlatego „Święci nie przemijają. Święci żyją świętymi i pragną świętości. Święci wołają o świętość” – mówił Jan Paweł II w Starym Sączu w 1999 r. To przekonanie Ojca Świętego jest bardzo trafne i potwierdziło się w życiu wielu świętych Kościoła.

Święty Ignacy Loyola zapragnął całkowitego oddania się służbie Bogu po lekturze życiorysów znanych świętych; pragnął być taki jak św. Franciszek i św. Dominik. On także chciał dokonać wielkich rzeczy dla Boga. Święta Edyta Stein poprosiła o chrzest po przeczytaniu Księgi życia św. Teresy z Ávili. Święty Maksymilian Maria Kolbe podczas studiów w Rzymie rozczytywał się w Dziejach duszy św. Teresy z Lisieux.

Leon Bloy napisał, że człowiek tylko jednego powinien żałować – że nie pragnął kiedyś w przeszłości być świętym. Bez głębokiego odczuwania świętości w sercu życie człowieka może być przeżywane byle jak. Trzeba jednak pamiętać, że łaska świętości jest przede wszystkim działaniem samego Boga w duszy człowieka. To nie przez silną wolę człowiek zdobywa chwałę ołtarzy, lecz przede wszystkim przez otwieranie swego serca na działanie Boga.

Skarbiec Kościoła jest pełen łask, jakie bezpośrednio od Boga otrzymali męczennicy, święci i błogosławieni. Oni pragną dzisiaj pomagać wierzącym w dążeniu do świętości. Święci są bowiem cierpliwymi nauczycielami modlitwy. W ich życiu Bóg był na pierwszym miejscu, często w bardzo dramatycznych okolicznościach życia. Właśnie dlatego świadectwo męczenników i świętych uczy nas odważnego wyznawania wiary pośród rozmaitych prób. Święci tworzyli i tworzą zręby kultury. Naśladując tak jak oni Jezusa Chrystusa, zostaliśmy wezwani, by przemieniać nasze otoczenie, miejsca pracy i rozrywki. Święci nie boją się świata, nie są od niego odcięci. Pragną wnieść w jego struktury ducha służby i miłości.

Wiele razy Jan Paweł II wzywał wiernych do życia w świętości na początku nowego tysiąclecia. Przypominał nam, że święci są zawsze młodzi duchem, radują się życiem, które bez reszty powierzają Bogu. Książka ta jest także odpowiedzią na apel Ojca Świętego Benedykta XVI, by odnawiać Kościół świadectwem życia ofiarnego i bliskością z Bogiem po trzykroć świętym.

Święci w sposób pełny odpowiadają na Słowo skierowane do nich przez Boga i najpełniej doświadczają radości życia według ducha Jezusowych błogosławieństw. Cyprian Kamil Norwid, urzeczony postacią św. Stanisława Kostki, napisał wiersz A ty się odważ; oto jego fragment:

A ty się odważ świętym stanąć Pana

A ty się odważ stanąć jeden sam

Być świętym – to nie zlękły powstać z wschodem

To ogromnym być, przytomnym być!

Krocz – jasny, uśmiechnięty,

Na twarzy ten Chrystusa rys

Miłość

Święty aż po krzyż – przez krzyż – na krzyż!

Ty się wahasz? Ty się cofasz?

Ty się odważ świętym być!

Ojciec Święty Benedykt XVI, opisując postać św. Grzegorza z Nyssy, podkreśla, że „celem człowieka jest kontemplowanie Boga. Tylko w ten sposób może on znaleźć swe zaspokojenie. Aby w jakiś sposób osiągnąć wcześniej ten cel już w tym życiu, musi on nieustannie dążyć do życia duchowego, życia w dialogu z Bogiem. Innymi słowy – i to jest najważniejsza nauka, jaką pozostawił nam św. Grzegorz z Nyssy – pełna realizacja człowieka polega na świętości w życiu przeżywanym w spotkaniu z Bogiem, które staje się w ten sposób jaśniejące także dla innych, także dla świata”.

Świętość rodzi radość, dlatego papież Benedykt XVI wskazuje na świętych, od których wiele możemy się nauczyć. Często przywołuje postać Biedaczyny z Asyżu:

„(…) Franciszek przypomina nam, że w stworzeniu ujawnia się mądrość i dobroć Stwórcy. Dlatego pojmuje on przyrodę jako język mówiący nam o Bogu, którym możemy też mówić o Bogu. Jednym słowem, Franciszek był wielkim świętym i człowiekiem radosnym. Jego prostota, pokora, wiara, miłość do Chrystusa i jego dobroć wobec każdego człowieka czyniły go radosnym w każdej sytuacji. Między świętością a radością istnieje ścisły i nierozerwalny związek” – stwierdził papież, zaznaczając, iż św. Franciszek uczy nas, że „ową tajemnicą prawdziwego szczęścia jest stawanie się świętymi”.

W uroczystość Wszystkich Świętych, 1 listopada 2013 r., podczas spotkania z wiernymi na modlitwie Anioł Pański Ojciec Święty Franciszek powiedział, że święci nie są „superludźmi” i nie urodzili się doskonali: „Świętość to nie przywilej niewielu, lecz powołanie dla wszystkich”.

Mam nadzieję, że książka Święci z charakterem pomoże jej czytelnikom poznać historię świętych, którzy modlili się i pracowali. Jest to okazja do poznania patronów naszych parafii, kościołów i kaplic. Książka ta może też być przewodnikiem pomagającym w wyborze imienia świętego patrona dla nowo narodzonego dziecka.

Cierpliwi

Św. Antoni Maria Claret

(1807–1870)

Apostoł Kuby

Urodził się 23 grudnia 1807 r. w Katalonii, miał dziesięcioro rodzeństwa. Od najmłodszych lat pracował w warsztacie tkackim swego ojca. Odkrył w sobie powołanie do kapłaństwa, dlatego po nauczeniu się języka francuskiego i łaciny wstąpił do seminarium w Vich. W 1835 r. przyjął święcenia kapłańskie. Idąc za wewnętrznym natchnieniem, udał się do Rzymu, gdzie rozpoczął nowicjat w Towarzystwie Jezusowym; na skutek choroby musiał jednak je opuścić.

Z Włoch powrócił do Hiszpanii, gdzie z wielkim zaangażowaniem udzielał rekolekcji i głosił misje dla prostego ludu. Dotarł nawet na Wyspy Kanaryjskie. Wszędzie dbał o szerzenie edukacji religijnej, wydając w tym celu tysiące broszur. Z jego inicjatywy zrodziło się nowe zgromadzenie Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Maryi, zwanych klaretynami.

Pan Bóg przygotował dla niego jeszcze jedną wielką misję – został mianowany arcybiskupem Santiago na Kubie. Na wyspę przybył w 1851 r. Najpierw zatroszczył się o formację duchową kapłanów tej zaniedbanej diecezji. Dla nich organizował rekolekcje i dni skupienia, następnie otoczył opieką lud swojej diecezji.

Owoc jego 7-letnich rządów był imponujący: założył 53 nowe parafie i wiele domów zakonnych, wygłosił 11 tysięcy kazań, zalegalizował 30 tysięcy małżeństw i bierzmował 300 tysięcy ludzi. Jednocześnie dbał o ubogich, organizował pomoc charytatywną. Miał też wrogów: czterokrotnie chciano go zabić, spalono także jego dom. W 1856 r. został raniony przez mężczyznę, którego konkubinę nawrócił.

W 1857 r. został wezwany na dwór hiszpański, gdzie został spowiednikiem królowej. Kontynuował swoją działalność wydawniczą, organizował duszpasterstwo dla artystów i pisarzy. Towarzyszył rodzinie królewskiej na wygnaniu we Francji, gdy w Hiszpanii wybuchła rewolucja. Przebywał później w Rzymie, gdzie bronił nieomylności papieża w sprawach wiary i moralności. Zmarł jako wygnaniec we Francji w 1870 r.

Przykład jego życia uczy nas, jak powinniśmy na każdym etapie naszego życia poszukiwać woli Bożej i być zawsze gotowi wyruszyć aż na krańce świata z Ewangelią zmartwychwstałego Jezusa.

Św. Józef Pignatelli SJ

(1737–1811)

Wierny zakonnik

Józef urodził się 27 grudnia 1737 r. w Saragossie, w neapolitańskiej rodzinie książąt Monteleone. Po śmierci ojca w 1744 r. przebywał w Neapolu u swej siostry hrabiny Arezza. Mając 12 lat, powrócił do Saragossy i rozpoczął naukę w szkole prowadzonej przez jezuitów. W 1753 r., w wieku 16 lat, wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego. Został wyświęcony na kapłana w 1762 r. Bardzo pragnął udać się na misje do Indii, ale przełożeni nie wyrazili na to zgody, obawiając się sprzeciwu ze strony wpływowej rodziny. Józef był zawsze pełen Bożej miłości, pokory, cechowała go wysoka kultura osobista w relacjach z innymi.

Druga połowa XVIII wieku była dla jezuitów okresem trudnym. W 1767 r. zakon wydalono z Hiszpanii. 600 współbraci, po wielu przygodach, dotarło do Włoch. Zatrzymali się w Ferrarze. Żyli tam i pracowali dzięki pomocy papieża oraz siostry ojca Pignatellego. Kasata Towarzystwa Jezusowego w 1773 r., której dokonał papież Klemens XIV pod naciskiem dworów królewskich, zaskoczyła jezuitów. Bo choć wcześniej piętrzyły się trudności i do jezuitów rozsianych po całym świecie dochodziły niepokojące wieści, to jednak mało kto przypuszczał, że zakon zostanie rozwiązany.

To, co wtedy przeżyło wielu jezuitów, którzy z dnia na dzień stali się wyłączonymi poza nawias tułaczami, było niezwykle bolesne. Ojciec Ricci, generał zakonu, został uwięziony w Zamku Anioła w Rzymie na wiele lat. Duża część jezuitów przeszła do różnych diecezji. Byli też i tacy, którzy jak ojciec Józef Pignatelli, nie mogli się pogodzić z dokonującą się krzywdą i dlatego do końca swoich dni postanowili pozostać jezuitami.

Ojciec Pignatelli skorzystał z zaproszenia księcia Ferdynanda do Parmy. Zgodził się na to papież i w 1797 r. ojciec Józef odnowił swoje śluby. Dwa lata później papież pozwolił jezuicie na założenie nowicjatu.

Od 1803 r. ojciec Józef był prowincjałem prowincji włoskiej i zabiegał o ponowną papieską aprobatę zakonu. Powstawały kolejne kolegia jezuitów w różnych miastach Italii. Jezuici zostali przyjęci także przez Piusa VII w Rzymie. Ojciec Pignatelli zmarł 15 marca 1811 r. Pius XI beatyfikował go w 1933 r., kanonizował zaś Pius XII w 1954 r. Zakon został ponownie zatwierdzony w 1814 r.

O przywiązaniu ojca Józefa Pignatellego do Towarzystwa Jezusowego świadczy fragment z jego listu do brata Joachima Pignatellego:

Jeżeli jeszcze raz napiszecie do mnie list, proszę was, byście ani jednym słowem nie wspominali o porzuceniu mojego powołania. Owszem, proszę, byście się i w Rzymie nie starali o to, bym mógł przejść do jakiegoś innego zakonu, bo na to nigdy się nie zgodzę, nawet gdybym musiał to życie tysiąc razy utracić. Niech wam Bóg daje szczęście we wszystkim. Wasz brat, Józef Pignatelli z Towarzystwa Jezusowego.

Bł. Honorat Koźmiński

(1829–1916)

Więzień konfesjonału

Urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej. Podczas pobierania nauk w gimnazjum w Płocku utracił łaskę wiary. W 1846 r. został uwięziony w Cytadeli Warszawskiej za rzekomy udział w spisku przeciwko carowi. Tam bardzo ciężko zachorował na tyfus. Od wielu lat jego matka modliła się o nawrócenie syna, a teraz, gdy jego życie było zagrożone, błagała Boga o dar uzdrowienia. Została wysłuchana. W uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, 15 sierpnia, jej ukochany syn zaczął wracać do pełni sił. W tym samym czasie przeżył też głębokie nawrócenie wymodlone przez matkę.

Postanowił poświęcić swoje życie Panu w zakonie i w wieku 20 lat wstąpił do kapucynów. Jego kazania, a przede wszystkim posługa w konfesjonale, zjednały mu wiele serc. Uważał, że ukazywanie ludziom, jak wielka jest miłość Boga, może uzdrowić wszelkie biedy, tak materialne, jak i moralne. Pragnął odnowić życie religijne w polskim społeczeństwie przez rozwijanie działalności III Zakonu św. Franciszka.

Władze carskie, obawiając się jego dalszego oddziaływania, zakazały mu opuszczać warszawski klasztor. Trwało to 24 lata. Owoc okazał się jeszcze bardziej obfity. Jego posługa spowiednika i prowadzone kierownictwo duchowe zaowocowały powstaniem 25 zgromadzeń zakonnych i stowarzyszeń ludzi świeckich. Dzięki jego gorliwości, na przekór carskim ukazom, na terenach zaboru rosyjskiego nastąpił rozkwit życia konsekrowanego. Ojciec Honorat był niezmordowanym głosicielem słowa Bożego, zarówno na ambonie, jak i w pracy pisarskiej, szerząc kult Serca Bożego i miłość do Maryi. Zmarł w opinii świętości w Nowym Mieście nad Pilicą 16 grudnia 1916 r. Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował go 16 października 1988 r.

Dzisiaj ten wielki patriota przypomina nam o owocach, jakie możemy czerpać z sakramentu pojednania i z kierownictwa duchowego. Możemy się też przekonać, że odnowa życia duchowego dokonuje się nie tyle poprzez bogate środki techniczne, jak np. radio czy telewizja, ale w ciszy kościołów i domów rekolekcyjnych, gdzie wierni z łatwością mogą spotkać Boga miłosiernego działającego przez ręce kapłanów.

Bł. Rupert Mayer SJ

(1876–1945)

Kulejący apostoł

Ojciec Rupert Mayer był niemieckim jezuitą, który przez całe życie służył Bogu i ludziom ubogim. Miał wielką odwagę, by bronić godności każdego człowieka, zwłaszcza w okresie dominującej ideologii narodowego socjalizmu. W czasach nasilającego się hitlerowskiego terroru stanął po stronie prześladowanych. Został za to uwięziony w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen w 1939 r. Powiedział wtedy: „Łzy radości stanęły mi w oczach, gdy z powodu mego powołania zostałem zaszczycony więzieniem i niepewną przyszłością”. Cudem udało się go zwolnić w 1940 r., pod warunkiem że zostanie internowany w opactwie benedyktyńskim w Ettel.

Ojciec Rupert Mayer urodził się w Stuttgarcie 23 stycznia 1876 r. w rodzinie kupieckiej. Po ukończeniu studiów we Fryburgu Szwajcarskim, Monachium i Tybindze wstąpił do seminarium diecezjalnego w Rottenburgu, gdzie w 1899 r. został wyświęcony na kapłana. Rok później rozpoczął nowicjat w zakonie jezuitów. Jako jezuita zajmował się głównie kaznodziejstwem. W czasie I wojny światowej został kapelanem w szpitalu wojskowym. Wiernie służył opieką duchową rannym żołnierzom. Sam został ciężko ranny i lekarze zdecydowali się na amputację jego nogi.

Gdy zamieszkał w Monachium, otoczył opieką bezdomnych i ubogich. Powszechnie nazywano go „kulejącym apostołem”. Opiekował się ludnością napływową, której w tym czasie było bardzo wiele. Pocieszał ludzi i podtrzymywał ich na duchu w trudnościach, przypominając, że w naśladowaniu Chrystusa można znaleźć rozwiązanie wszystkich problemów. Opiekował się także Sodalicją Mariańską, bardzo popularnym przed II wojną światową stowarzyszeniem katolików świeckich, które opierało swą duchowość na Ćwiczeniach duchownych św. Ignacego Loyoli.

Wiele spowiadał, głosił rekolekcje i konferencje o tematyce religijnej, w których podkreślał rolę i zadania każdego katolika, zwłaszcza w obszarze politycznym i społecznym. Wszystkim przypominał, że chrześcijaństwo jest przede wszystkim religią miłości.

Wielką popularnością cieszyły się jego kazania wygłaszane w jezuickim kościele św. Michała oraz w kaplicy sodalicyjnej w centrum bawarskiej stolicy. Nie pozostawił po sobie żadnych książek, pisał bezpośrednio na ludzkich sercach rylcem słowa Bożego. Przypominał Boże prawo, które powinno być ponad prawem ludzkim, zwłaszcza tym ustanawianym przez nieludzkiego dyktatora. Mówił o sobie: „Stary jednonogi jezuita – jeżeli to jest wolą Bożą – żyje dłużej niż 1000-letnia bezbożna dyktatura”. Podczas jednego z przesłuchań powiedział: „Możecie mnie zgładzić, ale prawda musi być wypowiedziana”.

Często powtarzał słowa modlitwy: Panie, jeśli Ty chcesz, na wszystko mam czas, teraz i w wieczności. Nie rozpamiętywał przeszłości i nie wybiegał zbytnio w przyszłość, prosił Boga o pomoc każdego dnia na nowo i dokładnie wypełniał wszystkie swoje obowiązki. Żył cały Ewangelią i misją Kościoła. Lubił przypominać, że Kościół trzeba ludziom „donieść” wszędzie tam, gdzie żyją.

Choć został uwięziony, to jednak nie zdołano złamać jego sił duchowych. Pan Jezus obdarzał go odwagą wiary. Ojciec Rupert wiedział, że bardziej trzeba słuchać Boga i swego prawego sumienia aniżeli ludzi owładniętych żądzą władzy i dominacji nad światem.

Doczekał się upragnionego przez wszystkich końca wojny, ale miesiące przeżyte w obozie sprawiły, że ciężko zachorował i był bardzo słaby. Stracił mowę podczas głoszonego przez siebie kazania na Mszy św. 1 listopada 1945 r., w uroczystość Wszystkich Świętych. Kilka godzin później zmarł w szpitalu. Dołączył do orszaku mężnych wyznawców Chrystusa, którzy wierni Bogu, pielgrzymują przez świat w kierunku nieba, by w końcu stanąć przed Boskim Obliczem w zadziwieniu wobec piękna i wierności miłosiernego Stwórcy.

Św. Ojciec Pio z Pietrelciny

(1887–1968)

Zapach świętości

Ojciec Pio to jeden z najbardziej znanych i czczonych dzisiaj świętych XX wieku. Jego grób nawiedza każdego roku około 10 milionów pielgrzymów z całego świata. W 2008 r. w San Giovanni Rotondo do publicznej czci wystawiono zabalsamowane relikwie zakonnika, przy których modlił się także papież Benedykt XVI. Ojciec Pio, będąc młodym kapucyńskim zakonnikiem, został obdarzony stygmatami Męki Pańskiej, podobnie jak św. Franciszek z Asyżu. To trudne powołanie spowodowało w jego życiu wiele cierpień fizycznych i duchowych, a także upokorzeń znoszonych przez całe lata z wielką cierpliwością i pokorą. Całkowicie powierzał się Jezusowi i Jego Matce, dlatego przyniósł, i wciąż przynosi, obfite owoce swej świętości dla całego Kościoła.

Ojciec Pio urodził się w ubogiej rodzinie 25 maja 1887 r. w małej włoskiej miejscowości Pietrelcina niedaleko Neapolu. Wcześnie odkrył powołanie do życia zakonnego. Mając 16 lat, wstąpił do nowicjatu kapucynów. Z wielką gorliwością traktował codzienne modlitwy we wspólnocie, a także swoje obowiązki nowicjusza, a potem studenta filozofii i teologii. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1910 r. Pewnie w przyszłości byłby jednym z wielu pobożnych zakonników oddanych Chrystusowi Panu, gdyby nie drugie powołanie.

Dnia 20 września 1918 r., spowiadając chłopców, Ojciec Pio poczuł ogromny ból, który trwał w jego ciele przez dwa dni. Wydawało mu się, że umiera. Cierpienie było ogromne, przeszywające cały organizm. Bóg naznaczył jego ciało pięcioma Chrystusowymi ranami. W ten sposób przygotował sobie narzędzie do wypełnienia swego planu jednania ludzi z Sobą w sakramencie pojednania i w Eucharystii. Zanim to się jednak dokonało, Ojciec Pio przeżył wiele upokorzeń. Był czas, że musiał opuścić na jakiś czas klasztor; przebywał wtedy w domu rodzinnym. Wielką pomoc okazał mu wtedy ojciec Augustyn, jego kierownik duchowy. Przez 10 lat doświadczał zakazu kontaktowania się z ludźmi i publicznego odprawiania Mszy św. Autentyczność stygmatów była wiele razy badana.

Prawie całe swoje życie zakonne spędził w jednym klasztorze – San Giovanni Rotondo. Jego zakonne i kapłańskie życie upływało pomiędzy ołtarzem, konfesjonałem i celą. Jego świętość, modlitwy i surowe pokuty duchowo owocowały w setkach tysięcy osób, które nawiedzały zakonnika. Nie wszyscy jednak mogli się wyspowiadać, ale samo już uczestniczenie we Mszy św., którą kapucyn odprawiał prawie 3 godziny, było czasem wielkiej łaski i przemiany. Ci, którzy spowiadali się u Ojca Pio, pod wpływem Bożego działania przemieniali swoje życie. Bywało, że przystępowali do sakramentu pokuty nawet po 30 i 40 latach.

Ojciec Pio miał łaskę przenikania wnętrza człowieka. Gdy spowiedź była niepełna, zachęcał, by się lepiej przygotować i przyjść ponownie. Ktoś zadał mu pytanie: „Czy nie uważasz, Ojcze, że to ryzykowne nie udzielić komuś rozgrzeszenia?”. Odpowiedział bez chwili wahania, że nie, bo towarzyszy tej osobie modlitwą i umartwieniem. Po pewnym czasie skarceni wracali i w sposób wyczerpujący przedstawiali stan swej duszy i relacji z Bogiem.

Ojciec Pio miał też łaskę uzdrawiania. Ci, którzy jej doświadczali, czuli wokół siebie niezwykle piękny i mocny zapach podobny do tego, który wydzielają fiołki.

Stygmatyk był w stanie załatwiać sprawy na odległość. Pewnego razu przybyła do klasztoru, gdzie spowiadał Ojciec Pio, pewna kobieta, która pragnęła poradzić się zakonnika w bardzo ważnej sprawie. Było tak wiele osób do spowiedzi, że nie zdążyła zamienić z nim ani jednego zdania. Zawiedziona poszła na dworzec kolejowy, by powrócić do swego miasta. Będąc już na peronie, usłyszała, że ma się zgłosić do zawiadowcy stacji. Ten przekazał jej list, w którym zawarta była odpowiedź na jej kłopoty. Takich historii jest bardzo wiele i można o nich przeczytać choćby w książce Tajemnica Ojca Pio, od kilku lat wznawianej w Wydawnictwie WAM.

Kapucyn z San Giovanni Rotondo posiadał także dar bilokacji, tzn. mógł być obecny w dwóch miejscach w tym samym czasie. Spowiadał i jednocześnie np. ratował zagrożonych katastrofą lotników, którzy go widzieli za szybami samolotu… Kiedy jeden z nich spotkał Ojca Pio, rozpoznawszy go, podziękował mu za ocalenie życia. Wtedy kapucyn zażartował, że za drugim razem nie będzie się zajmować sterami maszyny.

Ojciec Pio był także bardzo wrażliwy na los ludzi ciężko chorych. To dla nich z pomocą wielu hojnych dobrodziejów wybudował duży, nowoczesny szpital, „Dom ulgi w cierpieniu”, który do dzisiaj służy setkom cierpiących na różne schorzenia. Głównym i najlepszym lekarzem, obok świetnych specjalistów, jest Pan Jezus. Kapucynowi bardzo zależało, by także czas choroby ludzie przeżywali z wiarą w Bożą Opatrzność oraz by w tej trudnej próbie nie byli osamotnieni. Dlatego chorych, którzy tam się leczą, wspierają liczni wolontariusze.

Ojciec Pio został kanonizowany przez Jana Pawła II w 2002 r. Ksiądz Karol Wojtyła, jeszcze jako młody student rzymskiego Angelicum, spotkał się osobiście z kapucynem. Jego też prosił w liście o uzdrowienie z choroby nowotworowej pewnej Polki, która została cudownie uratowana.

Dzisiaj wielu z nas czerpie przykład z tego gorliwego zakonnika, który – jak kiedyś św. Franciszek z Asyżu – budzi Kościół i przynagla go do duchowej odnowy. Misja Ojca Pio trwa nadal. Wielu chrześcijan karmi się jego duchowością eucharystyczną, maryjną i pokutną. Prośmy dzisiaj, byśmy tak jak on umieli usłyszeć głos Boga wzywający nas do nawrócenia. Święty Ojcze Pio, módl się za nami!