© Wydawnictwo WAM – Księża Jezuici, 2017

Homilie Jana Pawła II
© LIBRERIA EDITRICE VATICANA

Opieka redakcyjna: Klaudia Adamus
Opracowanie i redakcja: Katarzyna Stokłosa
Współpraca: Małgorzata Pabis
Korekta: Dariusz Godoś, Marcelina Olszewska
Projekt okładki i zdjęcie: Andrzej Sochacki

Na okładce fragment obrazu umieszczonego w kościele
pw. Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Krakowie
(ul. Loretańska 11).

Zdjęcia w książce: s. 9 – Shutterstock/GoneWithTheWind;
s. 49 – Shutterstock/pashabo; s. 151 – Katarzyna Stokłosa;
s. 181 – Józef Augustyn SJ

Skład: EDYCJA
na podstawie projektu Krzysztofa Błażejczyka

Cytaty z Pisma Świętego według Biblii Tysiąclecia,
wyd. V, Pallottinum, Poznań 2014.

NIHIL OBSTAT
Przełożony Prowincji Polski Południowej Towarzystwa Jezusowego
ks. Jakub Kołacz SJ, prowincjał,
Kraków, 24 lipca 2017 r., l.dz. 174/2017

EPUB: 978-83-277-0774-1
MOBI: 978-83-277-0775-8

Wznowienie 2021

WYDAWNICTWO WAM
ul. Kopernika 26 • 31-501 Kraków
tel. 12 62 93 200 • faks 12 42 95 003
e-mail: wam@wydawnictwowam.pl
DZIAŁ HANDLOWY
tel. 12 62 93 254-255 • faks 12 62 93 496
e-mail: handel@wydawnictwowam.pl
KSIĘGARNIA WYSYŁKOWA
tel. 12 62 93 260
www.wydawnictwowam.pl
druk: GRAFARTI • Łódź

Ażeby stać się bardziej godnym chwały Świętych, ofiaruj Panu Bogu sto razy, a nawet więcej, każdego dnia, to wszystko, co musisz znosić.
Pozostań ściśle z Nim zjednoczony wolą pełną miłości.

Z Listów Ojca Pio

Spis treści

Oddanie, zaangażowanie i pilność

ŻYCIORYS

Ojciec Pio: stygmatyk

Ojciec Pio: święty

ŚWIADECTWA I PODZIĘKOWANIA

Ministrant Ojca Pio

Historia rodziny Lottich

Ty też się za mnie módl

Wybrał Dom Ulgi w Cierpieniu

Świadek wielu łask

Franciszek i Klara

Przeżyłem kilka „cudownych” wydarzeń

Karol Wojtyła napisał list

Ocalony z wypadku

Ukochał św. Ojca Pio

Ręce uzdrowione dzięki Ojcu Pio

Żal minął bezpowrotnie

Słuch powrócił

Aparat czekał na pomniku

Prosił o pomoc Ojca Pio

Wymodlone powołanie

Znak od Ojca Pio

Uzdrowiony z raka

Córka widzi

Gorączka nie wróciła

Na krzyżu z Ojcem Pio

Dobrze się zastanów…

Dwie łaski

Uzdrowiona z choroby nowotworowej

W Grupie Modlitwy Ojca Pio

Dziękują

Peregrynacja relikwii św. Ojca Pio

Zamiast zakończenia

WSKAZANIAI MODLITWY

Wskazania św. Ojca Pio

Modlitwy odmawiane przez św. Ojca Pio

Modlitwy czcicieli św. Ojca Pio

HOMILIE

Jan Paweł II, Zadziwił świat swoim życiem i wiarą

Jan Paweł II, Krzyż Chrystusa był jego chlubą

Bibliografia

ŻYCIORYS

Ojciec Pio: stygmatyk

Zakonnik, którego dziś wszyscy znamy pod imieniem Ojciec Pio, zanim wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, nazywał się Francesco Forgione. Pochodził z biednej włoskiej rodziny, która mieszkała w wiosce Pietrelcina, niedaleko Neapolu. Urodził się 25 maja 1887 roku i już dzień później został ochrzczony. Jego rodzicami byli Grazio Forgione i Maria-Giuseppa De Nunzio. Małżonkowie mieli ośmioro dzieci, z których czworo zmarło w okresie niemowlęctwa. Ponieważ licznej rodzinie, jak wielu innym w tym czasie i na tym terenie, nie powodziło się najlepiej, Grazio Forgione dwukrotnie udawał się do pracy za ocean. Wyjazdy te nie poprawiły jednak znacząco sytuacji rodziny, która żyła przede wszystkim z uprawy drzewek oliwnych i owocowych.

Wizje

Francesco od dzieciństwa miewał wizje i ekstazy. „W wieku pięciu–sześciu lat (…) ukazało mu się Najświętsze Serce Pana Jezusa, które zachęcało go, by Jemu się poświęcił”5. Jak później wspominał Ojciec Pio, Jezus położył wówczas na jego głowie dłoń, w ten sposób niejako pochwalając i przyjmując wcześniejsze postanowienie małego Francesca, który chciał całkowicie ofiarować się Jezusowi i Jego miłości.

Francesco często cieszył się także widzialną obecnością swojego Anioła Stróża, objawiała mu się też Matka Boża. „Nikomu o tym nie mówił, bo wydawało mu się to zupełnie naturalne, że inni ludzie też widzą Jezusa i Maryję. «A ty nie widzisz Matki Bożej?» – spytał kiedyś o. Agostina”6, swojego kierownika duchowego. „Od początku, od najwcześniejszego dzieciństwa, atakowały go także złe duchy. «Kiedy mama gasiła światło, pojawiało się wokół mnie mnóstwo potworów i wtedy płakałem» – mówił”7.

Oszczerstwa

Francesco od dziecka bardzo chciał zostać kapłanem. Już jako mały chłopiec został ministrantem i służył do Mszy świętej. Na drodze do spełnienia jego marzeń stanął jednak Luigi – młodzieniec, który napisał anonimowy list do księdza proboszcza, oskarżając Francesca, że prowadzi podwójne życie: z jednej strony uchodzi za bardzo pobożnego, a z drugiej – spotyka się z dziewczyną o imieniu Katarzyna i dochodzi między nimi do intymnych kontaktów. Ksiądz proboszcz znał dobrze Francesca i w głowie mu się nie mieściło, by ów anonim mówił prawdę. Obawiał się jednak skandalu, gdyby okazało się, że jest inaczej, dlatego odsunął Francesca od służby przy ołtarzu.

Chłopiec bardzo to przeżył. Był załamany. Nie rozumiał decyzji księdza, który swoje argumenty wyjawił jedynie matce Francesca. Kiedy zrozpaczony zapytał, dlaczego tak się stało, ona spokojnie mu powiedziała: „Synu, lepiej nie pytaj. Z czasem sprawa się wyjaśni i wszystko wyjdzie na chwałę Bożą i twoją”. To jednak nie uspokoiło Francesca. Od tej pory, przychodząc do kościoła na Eucharystię, trzymał się z boku, stojąc z tyłu świątyni. Od razu zauważyli to ludzie, a ponieważ znali jego wcześniejszą gorliwość, pytali: „Czyżby służba Boża wywietrzała mu z głowy?”. Po pewnym czasie zasmucony Francesco poprosił proboszcza o zgodę na powrót do służby przy ołtarzu. Usłyszał jednak stanowcze „nie”.

Francesco nie pogodził się z tym. Chciał zostać kapucynem i nosić długą brodę. Modlił się więc o wyjaśnienie nieporozumienia. Po pewnym czasie okazało się, że Luigi zmyślił całą historię. Wiedział, że proboszcz bardzo lubi Francesca, i chciał odwrócić uwagę kapłana od chłopca. Wydawało mu się, że dzięki temu Francesco nie będzie przychodził do kościoła i nie zostanie księdzem. Kiedy sprawa wyszła na jaw, Luigi przeprosił Francesca i poprosił o wybaczenie, a proboszcz przywrócił go do służby. Napisał mu też pozytywną opinię, która była potrzebna, by chłopiec mógł wstąpić do zakonu.

Kapucyn z długą brodą

W styczniu 1903 roku Francesco Forgione wstąpił do klasztoru Kapucynów w Morcone. Kilkanaście dni później otrzymał prosty, brązowy habit i przyjął imię Pio. Nie mógł jednak przechodzić normalnie formacji jak inni współbracia. Nie pozwalał mu na to jego stan zdrowia, od dzieciństwa bowiem Ojciec Pio był słabowity i często chorował. Po wstąpieniu do kapucynów wiele czasu spędzał więc w rodzinnej Pietrelcinie, bo tylko tam czuł się lepiej. Przełożeni mieli z nim duży problem. Zastanawiali się, czy w ogóle dopuścić go do święceń kapłańskich. Młody kleryk ze wszystkich sił dążył jednak do kapłaństwa i swój cel osiągnął. 10 sierpnia 1910 roku został kapłanem. Na swoim obrazku prymicyjnym napisał: „Jezu, tchnienie mego życia, oto drżący unoszę Cię do góry w misterium miłości. Obym wraz z Tobą był dla świata Drogą, Prawdą i Życiem, a dla Ciebie był świętym kapłanem, doskonałą ofiarą”.

W San Giovanni Rotondo

W lipcu 1916 roku Ojciec Pio został wysłany do klasztoru w San Giovanni Rotondo. Niedługo potem ta mała wówczas miejscowość na półwyspie Gargano stała się sławna nie tylko we Włoszech. Świętość Ojca Pio i charyzmaty, które otrzymał od Boga – stygmaty, dar bilokacji, liczne uzdrowienia – sprawiły, że do kapucyńskiego klasztoru przybywały tłumy. Dla wszystkich Ojciec Pio starał się być dobry. „Wolałbym raczej, żeby ostrze miecza przeszyło moje serce, niż żebym miał sprawić komuś choćby najmniejszą przykrość” – mówił8.

Tysiące ludzi z całego świata chciały uczestniczyć w odprawianej przez niego Mszy świętej i wyspowiadać się u niego. Ludzie całymi godzinami czekali, by poprosić go o radę, modlitwę czy duchowe kierownictwo. Kapucyn mnóstwo godzin spędzał w konfesjonale, ponieważ codziennie ustawiały się przy nim ogromne kolejki penitentów. On patrzył w ich dusze i dawał bardzo konkretne rady. Tak było chociażby w przypadku pewnego misjonarza, który miał problemy ze zdrowiem i nie wiedział, co dalej robić w życiu. Ojciec Pio po wysłuchaniu go powiedział krótko: „Wracaj natychmiast na misje”9.

Wielu osobom Ojciec Pio wyprosił u Boga łaskę uzdrowienia, na przykład Grazii Pipoli, dziewięćdziesięciopięcioletniej kobiecie, która nagle straciła władzę w nogach i nie mogła chodzić. Wówczas jej córki zwróciły się do ojca Agostina da San Marco in Lamis, by poprosił Ojca Pio o modlitwę w jej intencji. Ojciec Agostino wysłuchał tej prośby, a staruszka zaczęła chodzić. „Wracając, ojciec Agostino odwiedził ciotkę Grazię i radośnie zdziwił się, widząc uśmiech w jej domu. Córki wypytały go zaraz, o której godzinie rozmawiał z Ojcem Pio na temat ich matki. Potwierdziły, że dokładnie w tej samej chwili staruszka zaczęła na powrót chodzić”10.

Stygmaty

Ojciec Pio mówił nieraz: „Kocham krzyż, tylko krzyż; kocham go, ponieważ widzę go zawsze na ramionach Pana Jezusa”11; „Krzyż jest dowodem miłości, krzyż jest zadatkiem przebaczenia i miłości, która jeśli nie jest odżywiana, karmiona krzyżem, nie jest prawdziwą miłością, lecz słomianym ogniem”12. Ten krzyż odczuł też namacalnie na swoim ciele. We wrześniu 1910 roku, gdy miał dwadzieścia trzy lata, Ojciec Pio po raz pierwszy otrzymał stygmaty. Prosił jednak Pana Boga, by były one niewidzialne, i tak się stało. Przez osiem lat Kapucyn odczuwał ból w miejscach Chrystusowych ran, a przez kilka lat raz w tygodniu doświadczał męki biczowania i koronowania cierniem.

W sierpniu 1918 roku – w trakcie spowiadania dzieci – Ojciec Pio doznał transwerberacji serca, czyli przebicia serca. Została ona poprzedzona wizją „ataku serafickiego”, podczas którego w mistyczny sposób „niebiańska osoba” (Jezus) przebiła jego duszę niewidzialnym rozpalonym sztyletem. Choć zranienie duszy było niewidzialne, Ojciec Pio przez dwa dni odczuwał ogromny ból, a na jego boku pojawiła się rana. Można powiedzieć, że transwerberacja była swego rodzaju duchowym przygotowaniem Ojca Pio do stygmatyzacji.

Miesiąc później, kiedy Ojciec Pio modlił się przed krucyfiksem na chórze kościoła w San Giovanni Rotondo, na jego ciele ponownie pojawiły się stygmaty. Tym razem na ciele Kapucyna wyryła je Tajemnicza Osoba. Trzy lata po tym wydarzeniu Ojciec Pio tak je opisywał: „20 września 1918 roku po odprawieniu Mszy, gdy zatrzymałem się w chórze na stosowne dziękczynienie, dostałem nagle wielkich dreszczy na całym ciele. Potem nastał spokój i zobaczyłem naszego Pana w postawie jak na krzyżu, choć miałem wrażenie, że nie było krzyża, skarżącego się na brak wzajemności u ludzi, szczególnie tych, którzy Mu się poświęcili i przez Niego bardziej są umiłowani. Widać było, że cierpi i chce, by dusze ludzkie dzieliły z Nim cierpienie. Zapraszał mnie, bym przejął się Jego cierpieniem i medytował nad nim, a jednocześnie troszczył się o zbawienie braci. Na te słowa poczułem się przepełniony współczuciem dla cierpienia Pana i zapytałem Go, co mógłbym zrobić. Usłyszałem głos: «Weź udział w mojej Męce». Po tych słowach, gdy wizja już się skończyła, wszedłem w głąb siebie i rozpamiętywałem to, co się wydarzyło. Wtedy zobaczyłem te znaki, z których kapały krople krwi. Przedtem nic takiego nie miałem”13. Przesłuchiwany przez inkwizytora i zapytany, co czuje, odpowiedział: „Ciągły ból, zwłaszcza w niektóre dni kiedy [rany] krwawią. Ból jest mniej lub bardziej ostry – nieraz nie mogę go wytrzymać”14.

Ojciec Pio starał się ukryć stygmaty, na rękach nosił rękawiczki. Kiedy kazano mu je pokazać, ogromnie cierpiał. Nosił na swoim ciele jeszcze jedną ranę, o której kiedyś wspomniał ks. Karolowi Wojtyle. „Młody polski kapłan miał zapytać stygmatyzowanego Zakonnika, która z ran przysparza mu największego cierpienia. Ojciec Pio miał mu odpowiedzieć, że «ta na ramieniu, o której nikt nie wie i która nie jest opatrywana»”15.

Niezwykłe charyzmaty i zjawiska mistyczne

Pan Bóg obdarzył Ojca Pio nadnaturalnymi charyzmatami. Krew Ojca Pio „wydzielała niebiański zapach świętości zauważony przez wielu ludzi. Pewnego razu dr Giorgio Festa, lekarz Padre Pio, zabrał ze sobą skrawek materiału splamionego krwią świątobliwego księdza. Dr Festa osobiście «nie posiadał zmysłu węchu» i nie czuł zapachu, ale w drodze do Rzymu otwartym automobilem osoba towarzysząca lekarzowi – «szanowany urzędnik» – nic nie wiedząc o próbce materiału, odczuwała zapach i pytała o jego źródło. Zapach był wyczuwalny nawet przez zamknięty pojemnik”16.

Fiołkowy, różany lub kadzidlany zapach czuli ludzie za życia zakonnika, a także po jego śmierci w najdalszych zakątkach świata. Ojciec Pio do dziś pozwala poczuć ową woń jako znak jego duchowej obecności i opieki. Sam nazywał tę woń „pociechą dla dzieci”. Potrafił też w nadprzyrodzony sposób poznawać sekrety ludzkich serc, czytać w myślach przychodzących do niego ludzi i przepowiadać przyszłość. Wiele osób dowiadywało się od niego o czekających ich samych czy ich bliskich zdarzeniach. Bywało, że Ojciec Pio ostrzegał ludzi przed grożącym im niebezpieczeństwem.

Można by podać naprawdę wiele przykładów. Oto jeden z nich: Piero Meililo, duchowy syn Stygmatyka, cierpiał z powodu wylewu krwi do mózgu. Lekarze uważali, że konieczna jest operacja. Chory postanowił jednak zapytać o radę Ojca Pio, a ten stanowczo odradził mu zabieg. Piero opuścił więc szpital, a wylew nie spowodował żadnego uszczerbku na jego zdrowiu. Znane są też przypadki spowiedzi u Ojca Pio, podczas których Święty Kapucyn wymieniał zatajone lub zapomniane przez penitenta grzechy. „Niezwykłe wydarzenia miały miejsce w konfesjonale Padre Pio, kiedy spowiadający się mówił w języku nieznanym Padre, który odpowiadał po włosku, i obie strony znakomicie się rozumiały. Padre Pio przypisywał ten cud protekcji Anioła Stróża”17.

Ojciec Pio miał także dar bilokacji – mógł być obecny w dwóch miejscach jednocześnie. Zachowały się dokumenty, w których tak mówi o tym sam Stygmatyk: „Kilka dni temu doznałem niezwykłego przeżycia. Około godziny 11 po południu dnia 18 stycznia 1905 roku Fra Anastasio i ja byliśmy w prezbiterium, kiedy nagle znalazłem się daleko stąd w zamożnym domu, gdzie umierał ojciec i rodziło się dziecko. Następnie zbliżyła się do mnie Najświętsza Maryja Panna, która powiedziała do mnie: «Powierzam tobie to dziecko (…). Chcę, abyś pracował z nią, ponieważ któregoś dnia chcę się nią przyozdobić». Odpowiedziałem: «Jak to możliwe, skoro jestem tylko studentem teologii i nawet nie wiem, czy pewnego dnia będę bogaty i dostąpię zaszczytu kapłaństwa? A nawet jeśli zostanę księdzem, w jaki sposób będę mógł opiekować się dzieckiem, skoro przebywam tak daleko od tego miejsca?». Madonna odparła: «Nie frasuj się. Ona przyjdzie do ciebie, ale najpierw spotkasz ją w Bazylice św. Piotra w Rzymie». Po czym znowu znalazłem się w prezbiterium”18.

Owym powierzonym Ojcu Pio przez Maryję dzieckiem, urodzonym w dzień śmierci swojego ojca, była Giovanna Rizzani. Dziewczyna rzeczywiście pierwszy raz spotkała Ojca Pio w bazylice św. Piotra w Rzymie siedemnaście lat po opisywanych powyżej wydarzeniach. Była tam razem z koleżanką i wyspowiadała się u młodego kapucyna. Kiedy po spowiedzi razem z ową koleżanką czekała na niego, chcąc jeszcze z nim porozmawiać, strażnik kazał opuścić im bazylikę, mówiąc, że jest już zamknięta i że nie ma w niej żadnego spowiadającego kapłana. Jakiś czas później Giovanna ujrzała portret owego młodego kapucyna z bazyliki – okazał się nim Ojciec Pio z Pietrelciny. Dziewczyna postanowiła więc pojechać tam i odwiedzić swojego tajemniczego spowiednika. Kiedy spotkała Ojca Pio, ten od razu ją poznał. Giovanna, późniejsza markiza Boschi, „pozostała przywiązaną uczennicą świątobliwego Padre i złożyła szczególne zeznanie w sprawie [jego] beatyfikacji”19.

Dokumenty potwierdzają, że odkąd Ojciec Pio w 1917 roku zamieszkał w klasztorze Matki Bożej Łaskawej w San Giovanni Rotondo, właściwie nigdy go nie opuścił. Widziano go jednak w trakcie procesu kanonizacyjnego świętej Teresy od Dzieciątka Jezus w bazylice św. Piotra w Rzymie. Dzięki darowi bilokacji wielu ludzi widziało go w tym samym czasie także w innych miejscach, między innymi na polu bitwy ratującego życie pewnemu kapitanowi z Sycylii czy przy łożu umierającego urugwajskiego kapłana. Czasem jego przybycie lub samą obecność potwierdzał zapach fiołków.

„Pytany o bilokację Ojciec Pio wyjaśnia: «Nie wiem, jak to jest, jaka jest natura tego zjawiska, ani tym bardziej nie przykładam do tego wagi. Ale zdarzyło się, że pamiętałem tę czy tamtą osobę, to czy tamto miejsce. Nie wiem, czy to umysł przenosił się do nich, czy też jakieś miejsce albo osoba uobecniały się przede mną. Nie wiem, czy byłem tam obecny ciałem, czy też poza ciałem». W jaki sposób dochodzi do bilokacji? Ojciec Pio odpowiada: «Zazwyczaj zdarzało się to podczas modlitwy. Moja uwaga była skierowana w pierwszym rzędzie na modlitwę, a dopiero potem na to uobecnienie. Potem znajdowałem się oczywiście tam, gdzie wcześniej». Wizytator chce poznać więcej szczegółów i prosi Ojca Pio o opisanie kilku przykładowych sytuacji. Zakonnik opowiada o Marii, chorej kobiecie z San Giovanni Rotondo: «Skierowałem do niej słowa pociechy. Prosiła, abym modlił się o jej uzdrowienie. To istota rzeczy». Inny przypadek dotyczył bilokacji, która miała przyspieszyć nawrócenie: «Mężczyzna zjawił się mnie albo ja zjawiłem się jemu, w Torre Maggiore. Ja byłem w Klasztorze. Skarciłem go i upomniałem za jego nałogi, nakłaniając do nawrócenia. Wskutek tego ten mężczyzna przyjechał później tutaj»”20.

Kolejne niezwykłe zjawisko wiąże się z temperaturą ciała Ojca Pio. Bywało, że sięgała ona 48, a nawet 52 stopni Celsjusza, osiągając poziom, jakiego żaden ludzki organizm nie byłby w stanie wytrzymać. Lekarzy wprawiało to w zdumienie. Ojciec Paolino, przełożony zgromadzenia w San Giovanni Rotondo, wspomina: „Chcąc dowiedzieć się, jak wysoką gorączkę ma w rzeczywistości Padre Pio, wyjąłem z drewnianego pudełka wielki termometr i ponownie zmierzyłem choremu temperaturę. Ku mojemu zaskoczeniu, wskaźnik rtęci osiągnął 52 stopnie Celsjusza (…). Natychmiast wezwałem lekarza, który potwierdził ten pomiar gorączki”21. W innym dniu temperatura ciała Ojca Pio była tak wysoka, że termometr pękł, kiedy wskaźnik osiągnął maksimum. Prawdopodobnie miało to związek z mistycznym fenomenem pożaru miłości, który ogarniał duszę Świętego Kapucyna, objawiając się w tak przedziwny sposób. Kiedy biskup w czasie przesłuchania zapytał Ojca Pio o przyczynę wysokiej temperatury, on przyznał, że jest „nierozerwalnie związana z wewnętrznym odczuciem, rozważaniem obecności Pana. Dodaje, że czuje się wtedy «jak w piecu»”22.

W Pierwszym zeznaniu Ojca Pio z Pietrelciny z 15 czerwca 1921 roku czytamy: „Począwszy od około 1912 roku, słyszałem hałasy, które w Foggii słyszeli także inni, gdy odwiedzali mnie w chorobie, by zobaczyć, co się dzieje. Stawały przede mną zjawy diabelskie w widzialnej postaci, czasem ludzkiej, czasem zwierzęcej etc. (…) Otrzymywałem porady co do mojej osoby, jak również upomnienia, wszystkie na temat życia duchowego. Tak samo dla innych”23. Na pytanie, czy doświadczał innych zjawisk o naturze mistycznej, Ojciec Pio wyznał: „Tak – nocne objawienia N. [naszego] P. [Pana], Maryi i św. Francesca”24.

Ojciec Pio zwyczajnie po ludzku bał się „odwiedzin” diabła. Constantino Capobianco w Kwiatkach Ojca Pio opisuje odwiedziny brata Francesca Torremaggiore u Stygmatyka. Gdy zmęczony chciał już odejść, Ojciec Pio prosił go: „Zostań tu jeszcze troszkę”. Gdy w końcu gość opuścił celę Ojca Pio, usłyszał „piekielny hałas”. „Złe duchy przyszły bić naszego współbrata. Wróciłem natychmiast, wszedłem do pokoju Ojca Pio. Zobaczyłem go powalonego na ziemię i zlanego potem”25.

Badania Świętego Oficjum

Wieści o Ojcu Pio i jego „niesamowitościach” rozchodziły się lotem błyskawicy. Dotarły także do Watykanu i zakonnikiem zajęła się Kongregacja Świętego Oficjum. Znaleźli się bowiem ludzie, którzy pisali listy, oskarżając w nich Ojca Pio o oszustwa. Donoszono w nich, że spreparował on stygmaty za pomocą kwasu karbolowego lub weratryny. Watykan został jednak zarzucony także listami o tym, jak Ojciec Pio pomaga ludziom. Zaniepokojone sprzecznymi informacjami Święte Oficjum zwróciło się z prośbą do kapucynów o wyjaśnienie sytuacji. W 1920 roku generał kapucynów napisał list, w którym uspokajał rzymską kongregację. W przesłanych do Watykanu dokumentach znalazło się pismo prowincjała, w którym zakonnik przytoczył opinie szanowanych osób na temat Ojca Pio, wyrażone zarówno przez duchownych, jak i świeckich.

Początkowo Kościół zachował się w sprawie Ojca Pio bardzo ostrożnie. Wysłannicy Świętego Oficjum przybywali do San Giovanni Rotondo wiele razy. Aby uniknąć sensacji, na pewien czas wydano Ojcu Pio zakaz spowiadania, publicznego odprawiania Mszy świętych, pokazywania stygmatów i kontaktów z ludźmi. Ojciec Pio i jego współbracia podporządkowali się wszystkim tym ograniczeniom. Ojciec Pio bardzo cierpiał, że nie może przyprowadzać dusz do Chrystusa, podporządkował się jednak decyzji przełożonych. Mówił: „Niech się dzieje wola Boża” albo „Pan Jezus dopuszcza duchową walkę jako oczyszczenie, a nie jako karę. Próba nie jest ku śmierci, lecz ku zbawieniu”26.

Ludzie jednak wciąż przybywali do Ojca Pio i pilnowali, by nikt nie zabrał im Świętego Kapucyna. Wówczas do San Giovanni Rotondo wysłano komisję, a wysłannicy Watykanu wysłuchali wszystkiego, co mówiło się o Stygmatyku i jego otoczeniu. Przesłuchiwali także samego Ojca Pio, zdarzało się, że nawet dwa razy dziennie. W czasie takiej „rozmowy” wizytator siedział w fotelu, a kapucyn klęczał przed nim i trzymał obie ręce na Ewangelii. Najpierw składał przysięgę, że będzie mówił prawdę, a potem na klęczkach odpowiadał na pytania, które zawsze były bardzo szczegółowe, podchwytliwe, podszyte nieufnością, nieraz wręcz upokarzające. Na koniec przesłuchania Stygmatyk składał kolejną przysięgę, że zachowa w tajemnicy szczegóły przesłuchania.

W końcu po wielu badaniach i komisjach 14 lipca 1933 roku odwołano ograniczenia w sprawowaniu funkcji kapłańskich przez Ojca Pio. Mógł on ponownie odprawiać publicznie Mszę świętą i spowiadać. To nie był jednak koniec problemów. W lipcu 1952 roku Kongregacja Świętego Oficjum wydała dekret, na mocy którego osiem książek poświęconych osobie Stygmatyka zostało umieszczonych na indeksie.

22 stycznia 1953 roku Ojciec Pio obchodził jubileusz pięćdziesięciolecia wstąpienia do zakonu. Przygotowano wówczas specjalną uroczystość, w czasie której odnowił on śluby zakonne. Niejako w prezencie otrzymał błogosławieństwo Ojca Świętego, a także władzę udzielania papieskiego błogosławieństwa wiernym. Ojciec Pio – mimo wielu cierpień i upokorzeń, jakie go spotkały na przestrzeni lat – zawsze był wierny Kościołowi. Wiedział, że w ten sposób podąża drogą zbawienia.

Na kilka dni przed śmiercią podyktował gwardianowi klasztoru list do Ojca Świętego Pawła VI. Czytamy w nim: „Zakon Kapucynów był zawsze na pierwszej linii wierności, miłości, posłuszeństwa i czci wobec Stolicy Apostolskiej. Modlę się, by taki na zawsze pozostał, by zachował tradycyjną, właściwą sobie surowość życia zakonnego, ewangeliczne ubóstwo, wierną obserwancję reguły i konstytucji, a odnawiając swoją żywotność i życie wewnętrzne według wskazań II Soboru Watykańskiego, był zawsze gotów do zaradzenia potrzebom Matki-Kościoła i wskazań Waszej Świątobliwości. (…) Ofiaruję w intencji Waszej Świątobliwości moją modlitwę i codzienne cierpienia, które niech będą małym prezentem jednego z Waszych duchowych synów, aby Pan umocnił Waszą Świątobliwość w kroczeniu po tak trudnej drodze, na której trzeba bronić wiecznej prawdy, która przecież nigdy nie może ulec zmianie, choć zmianie podlegają czasy. Także w imieniu moich duchowych synów i grup modlitwy dziękuję Waszej Świątobliwości za tak jasne i zdecydowane słowo, wypowiedziane zwłaszcza w ostatniej encyklice Humanae vitae i odnawiam moją wiarę, moje bezwarunkowe posłuszeństwo wobec świetlanych wskazań Waszej Świątobliwości. (…) Upadając do stóp Waszej Świątobliwości, proszę o błogosławieństwo dla mnie, dla moich współbraci, dla mych duchowych synów, dla grup modlitwy, dla moich chorych, dla wszystkich dobrych inicjatyw, które są podejmowane i dokonywane w imię Jezusa i z Twoją, Ojcze Święty, aprobatą”27.

Wszystkie dokumenty z wizytacji i badań, jakie przeprowadził Watykan, są dziś jawne. Została opracowana nawet ich polska, cytowana powyżej, edycja, zatytułowana Przesłuchanie Ojca Pio. Odtajnione archiwa Watykanu.

Dom Ulgi w Cierpieniu

Ojciec Pio z własnego doświadczenia wiedział, czym jest ból i cierpienie. Bardzo chciał pomagać innym w tym trudnym doświadczeniu, dlatego postanowił wybudować szpital. Choć już wcześniej były podejmowane próby uruchomienia szpitala w San Giovanni Rotondo, dopiero w styczniu 1940 roku utworzony został specjalny komitet, a Ojciec Pio nazwał powstającą placówkę Casa Sollievo della Sofferenza – Dom Ulgi w Cierpieniu. Pierwszym darczyńcą szpitala był nie kto inny jak sam Ojciec Pio, który złożył na ten cel ofiarę pieniężną – złotą monetę. Niestety, trwająca wojna pokrzyżowała plany Stygmatyka. Kolejny raz podjęto dzieło dopiero po jej zakończeniu.

W październiku 1946 roku założono spółkę akcyjną, która zbierała fundusze na budowę. Szpital miał powstać na parceli, którą Ojcu Pio podarowali Maria Basilio i rodzina Serritellich przy wzgórzu obok klasztoru. Już rok później Kapucyn pobłogosławił kamień węgielny pod budowę szpitala i mogły się rozpocząć prace budowlane. Z pomocą Ojcu Pio ruszyli ofiarodawcy i pielgrzymi, dzięki czemu odważny plan Zakonnika udało się zrealizować. 26 lipca 1954 roku otworzono pierwszy oddział szpitala – ambulatorium. Ojcu Pio bardzo zależało na tym, by w Domu Ulgi w Cierpieniu pracowali ludzie, którzy w chorym będą widzieli cierpiącego Chrystusa. Do współpracy zaproszono także siostry zakonne ze Zgromadzenia Apostołek Serca Pana Jezusa.

5 maja 1956 roku, dwa lata po otwarciu ambulatorium i banku krwi, otwarto szpital. Ojciec Pio odprawił Mszę świętą, a po Eucharystii odbyła się sesja naukowa z udziałem sławnych kardiologów z całego świata. „Zakonnik wygłosił wtedy swoje przemówienie, w którym zachęcił wszystkich zebranych do pracy nad doskonaleniem i rozwojem szpitala, nie tylko poprzez poszerzanie wiedzy naukowej i postęp techniczny, lecz także przez modlitwę i kontemplację cierpienia ukrzyżowanego Chrystusa”28.

Jak pisze Błażej Strzechmiński OFMCap, w dniu otwarcia szpital miał już oddziały: chirurgii ogólnej, urologii (z dwiema salami operacyjnymi), kardiologii, ortopedii, urazowy, pediatryczny, położniczo-ginekologiczny, radiologii i fizykoterapii. Gotowe były także: sala porodowa oraz laboratoria badań naukowych i obsługa transfuzji. „Do dyspozycji chorych było w sumie trzysta łóżek. Ponadto działało ambulatorium oraz pogotowie ratunkowe”29. Zgodnie z wolą Ojca Pio pomocy udzielano wszystkim, którzy się zgłaszali, bez względu na ich stan, pochodzenie czy majętność. Biednych leczono bezpłatnie, jak nakazywał statut, w którym zdeklarowano się „przyjąć każdego potrzebującego pomocy i miłości w imię Chrystusa”.

Po roku okazało się, że szpital nie jest w stanie pomieścić wszystkich chorych. Ojciec Pio zaczął więc rozbudowę placówki. W 1966 roku otwarto nowe skrzydło budynku szpitala, które mogło pomieścić sześciuset chorych. Kolejne rozbudowy miały miejsce już po śmierci założyciela Domu Ulgi w Cierpieniu. Dzięki nim dziś szpital tworzy ogromny kompleks. Dysponuje bowiem blisko tysiącem miejsc, jest nowocześnie wyposażony i pracują w nim doskonale przygotowani specjaliści. Co ważne, przy szpitalu prowadzone są szkoły pielęgniarska i położnicza, które dbają nie tylko o odpowiednie wykształcenie swoich absolwentów, ale także o ich formację duchową30.

„Kolejnym dziełem Domu Ulgi jest Instytut CSS--Mendel, założony przez wybitnego genetyka Luigiego Geddę w celu rozwijania badań naukowych. Instytut prowadzi działalność kliniczną w ścisłym kontakcie z włoskim Ministerstwem Zdrowia i głównymi ośrodkami poszukiwań naukowych we Włoszech i Europie (…). Poliambulatorium Jana Pawła II jest ostatnim zrealizowanym projektem Domu Ulgi w Cierpieniu. Jego inauguracja odbyła się w 2002 roku. Działa ono zgodnie z wymogami najnowszej technologii w służbie medycznej, prowadząc sześćdziesiąt nowych ambulatoriów specjalistycznych wyposażonych w nowoczesną aparaturę. Ze względu na wymogi technologiczne, personalne i organizacyjne Dom Ulgi w Cierpieniu uchodzi za jeden z najbardziej prestiżowych szpitali we Włoszech”31.

Grupy Modlitwy Ojca Pio

Ważnym dziełem Ojca Pio są także Grupy Modlitwy. Pierwsze zaczęły działalność około 1947 roku. Geneza ich powstania wiąże się jednak z prośbą Ojca Świętego Piusa XII, który w czasie drugiej wojny światowej zaapelował do katolików o modlitwę w intencji ocalenia świata. Ojciec Pio zachęcał wówczas swoje duchowe dzieci: „Zakasajmy rękawy. Jako pierwsi odpowiedzmy na apel Wikariusza Chrystusowego! Jeśli jesteście moimi dziećmi, módlcie się co wieczór w gronie rodzinnym. Odmawiajcie święty Różaniec ku czci Madonny. Raz na tydzień, a przynajmniej raz w miesiącu, gromadźcie się w kościele, odmawiajcie Różaniec, uczestniczcie pobożnie we Mszy świętej, słuchajcie i rozważajcie Słowo Boże i żyjcie nim; wspólnie przystępujcie do Komunii świętej, adorujcie, jeśli to możliwe, choć przez godzinę Jezusa w Najświętszym Sakramencie!”32.

Grupy Modlitwy Ojca Pio istnieją dziś nie tylko w Italii, ale w ponad trzydziestu krajach świata. Skupiają około pół miliona osób. Najwięcej z nich funkcjonuje we Włoszech, gdzie od początku związane były z Domem Ulgi w Cierpieniu w San Giovanni Rotondo, wspierając duchowo chorych i cierpiących. Na drugim miejscu jest Polska. Ta forma duszpasterstwa stała się w naszym kraju bardzo popularna. Wciąż powstają nowe Grupy Modlitwy Ojca Pio, a najważniejszym ich celem jest modlitwa i działalność charytatywna. Jedną z największych polskich grup jest wspólnota z Nowego Sącza, licząca prawie trzy tysiące osób.

Grupy nie wymagają zapisów od swoich członków. Nie posiadają też jakichś specjalnych programów pracy. Ich zadaniem – zgodnie z życzeniem Ojca Pio – jest opasanie całego świata łańcuchem modlitwy oraz odnowienie życia chrześcijańskiego. Jedynym zobowiązaniem członków Grup Modlitwy Ojca Pio jest gromadzenie się, przynajmniej raz w miesiącu, na wspólnej modlitwie pod kierownictwem kapłana oraz zapraszanie do udziału w modlitwie przyjaciół i znajomych.

Od kilkunastu już lat Grupy Modlitwy Ojca Pio z Polski spotykają się w czerwcu w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach na całonocnym czuwaniu modlitewnym. W 2017 roku spotkanie to odbyło się 10 czerwca. To właśnie wtedy kilka osób przybyłych do Łagiewnik niemal z całej Polski, a także z Włoch, zgodziło się dać świadectwo do naszej książki.

„Grupy Modlitewne i Dom Ulgi w Cierpieniu: oto dwa znamienne dary, które pozostawił nam Ojciec Pio. Zostały one założone, aby być w świecie jaśniejącymi pochodniami miłości” – mówił po beatyfikacji Stygmatyka Jan Paweł II.

Niezwykłe wyznanie

Kiedy pod koniec życia zapytano Ojca Pio, jak się czuje i jak upływają mu dni, odpowiedział: „Modlę się, czytam, jeśli tylko mogę, a od czasu do czasu przynoszę współbraciom trochę radości”. Innym razem wyznał: „Należę całkowicie do wszystkich. Każdy może powiedzieć: Ojciec Pio jest mój. Kocham moich synów duchowych na równi z moją duszą. Odrodziłem ich dla Jezusa w bólu i miłości. Mogę zapomnieć samego siebie, ale nie moje dzieci duchowe. Jestem pewien, że kiedy Pan mnie zawoła do siebie, to Mu powiem: Panie, ja zaczekam u niebieskich drzwi, wejdę, gdy zobaczę, że weszło do nieba ostatnie z moich duchowych dzieci”33. Zaś na pytanie swoich duchowych synów, gdzie mają go szukać, powiedział krótko: „Szukajcie mnie przed Jezusem w Najświętszym Sakramencie i tam mnie znajdziecie”34.

5 G.F. Majka OFMCap, Życie Ojca Pio, Kraków 2012, s. 8.

6 A. Bugała, Ojciec Pio, dziecko z Pietrelciny, „Niedziela” 38/2014, s. 28.

7 Tamże.

8 C. Capobianco, Kwiatki Ojca Pio, Kraków 2002, s. 93.

9 Tamże, s. 110.

10 Tamże, s. 126.

11 Listy Ojca Pio, t. II, Łódź 1996, s. 10.

12 Tamże, s. 208.

13 F. Castelli, Przesłuchanie Ojca Pio, Kraków 2009, s. 78–79.

14 Tamże, s. 72.

15 Tamże, s. 97.

16 J.C. Cruz, Tajemnice, cuda i osobliwości w życiu świętych, Gdańsk 2004, s. 75.

17 Tamże, s. 252.

18 Tamże, s. 30.

19 Tamże, s. 31–32.

20 F. Castelli, Przesłuchanie Ojca Pio, dz. cyt., s. 73.

21 Cyt. za: J.C. Cruz, Tajemnice, cuda i osobliwości w życiu świętych, dz. cyt., s. 192.

22 F. Castelli, Przesłuchanie Ojca Pio, dz. cyt., s. 72.

23 Tamże, s. 229–230.

24 Tamże, s. 229.

25 C. Capobianco, Kwiatki Ojca Pio, dz. cyt., s. 14.

26 Listy Ojca Pio, t. III, dz. cyt., s. 124.

27 List z 12 września 1968 roku. Zob. Padre Pio, Epistolario, t. IV, red. M. da Pobladura, A. da Ripabottoni, „Padre Pio da Pietrelcina”, San Giovanni Rotondo 1971–1984.

28 B. Strzechmiński OFMCap, Dom Ulgi w Cierpieniu, „Głos Ojca Pio” 40 (4)/2006, za: ‹http://www.opoka.org.pl/biblioteka/Z/ZC/dom_ulgi_opio.html›.

29 Tamże.

30 Por. tamże.

31 Tamże.

32 Za: ‹http://www.parafiaprzytoczna.pl/viewpage.php?page_id=23›.

33 Za: ‹http://www.gryficeparafiawnmp.pl/grupy-parafialne/grupa-sw-ojca-pio›.

34 C. Capobianco, Kwiatki Ojca Pio, dz. cyt., s. 58.

Ojciec Pio: święty

Dwa lata przed śmiercią Ojca Pio rany na jego ciele zaczęły się zabliźniać. 22 września 1968 roku bardzo cierpiący Ojciec Pio odprawił ostatnią Mszę świętą. Następnego dnia o godzinie 2.30 nad ranem, po otrzymaniu sakramentu namaszczenia chorych i wypowiedzeniu najsłodszych Imion Jezusa i Maryi, odszedł do Pana. Zanim oddał ostatnie tchnienie, polecił swoim współbraciom: „Odmawiajcie Różaniec i nauczajcie jego odmawiania”. Wówczas zabliźniła się ostatnia rana na jego ciele.

26 września w San Giovanni Rotondo odbył się pogrzeb Ojca Pio, w którym wzięło udział ponad sto tysięcy osób. Sława świętości Kapucyna nie słabła, więc w 1982 roku Stolica Apostolska zezwoliła arcy-biskupowi Manfredonii otworzyć dochodzenie ustalające, czy Ojca Pio należy uznawać za świętego. W 1990 roku Ojciec Pio został ogłoszony Sługą Bożym. Wówczas wyjaśniono wszelkie, choćby najmniejsze, zarzuty wobec kandydata na ołtarze. 18 grudnia 1996 roku Stolica Apostolska opublikowała dekret o heroiczności cnót Ojca Pio. 2 maja 1999 roku Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym, a 26 lutego 2002 roku promulgowano Dekret o kanonizacji, która odbyła się 16 czerwca tego samego roku. Wówczas Jan Paweł II powiedział, że święty kapucyn z Pietrelciny – jeden z największych świętych XX wieku – był „szczodrym rozdawcą miłosierdzia Bożego”.

Od śmierci Świętego mijają lata, a jego „sława” nie maleje. Wciąż są wierni, którzy polecają się jego opiece i wstawiennictwu. Miliony ludzi odwiedzają San Giovanni Rotondo, tak jak przepowiedział Ojciec Pio: „Dwa albo trzy lata przed śmiercią Ojca Pio ojciec Ambrogio w żartach powiedział do niego: «Ojcze Pio, jak to jest? Moglibyśmy mieć trochę świętego spokoju. Owszem, trzeba pracować, ale z umiarem i tak, żeby można było nieco odsapnąć. Tymczasem musimy ciągle spowiadać, ktoś cię woła tu, ktoś cię woła tam, ktoś pyta o to, ktoś pyta o tamto. Nie dają nam chwili spokoju!». A Ojciec Pio na to: «Teraz?!… Zobaczycie później!…». Poprzez to «później» uczynił aluzję do swojej śmierci. «I tak jest – skomentował ojciec Ambrogio. – Teraz trzeba pracować więcej niż przedtem, bo ludzie przychodzą, odwiedzają kryptę, celę Ojca Pio i chór, by zobaczyć w nim Krucyfiks, a potem chcą się wyspowiadać, przyjąć Komunię świętą i wyjechać». I dodał: «A zatem prawdziwe proroctwo»”35.

Cud beatyfikacyjny: „Ty bądź moim chirurgiem”

Czterdziestopięcioletnia Consiglia De Martino, mężatka i matka trojga dzieci, mieszkanka Salerno we Włoszech, 31 października 1995 roku zaczęła odczuwać silny ból w klatce piersiowej i żołądku. Źle się czuła, miała dreszcze. Tego dnia ogromnie zmęczona nie zjadła nawet kolacji, tylko położyła się spać. Niestety, przez całą noc nie zmrużyła oka. Następnego dnia ból nie ustąpił. Consiglia wykonywała jednak codzienne prace domowe, odprowadziła nawet swoją córkę Danielę do szkoły. Kiedy jednak później szła do kościoła, poczuła się bardzo źle i zatrzymała się w domu swojej siostry. Tam na lewym barku zobaczyła opuchliznę wielkości pomarańczy. Przestraszyła się i udała się do szpitala.

Consiglia De Martino przeszła w szpitalu badania, które wykazały, że w organizmie kobiety został przerwany limfatyczny kanał piersiowy. Spowodowało to wyciek płynu limfatycznego do płuc. „Płyn wyciekł poza swoje normalne środowisko i rozlał się po klatce piersiowej i jamie brzusznej. Było go około dwóch litrów” – opisuje Tommaso Contaldi, lekarz kobiety. Z kolei doktor medycyny Pietro Gerardo Violi, lekarz pracujący w Domu Ulgi w Cierpieniu w San Giovanni Rotondo, orzekający o prawdziwości cudów w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym Ojca Pio, wyjaśnia: „Jedynym sposobem na jej uratowanie było zszycie tego kanału na stole operacyjnym. Kobieta zaczęła się dusić – nie mogła oddychać, gdyż płyn zalewał jej płuca”.

W tym czasie wiele osób modliło się o jej zdrowie za wstawiennictwem Ojca Pio. Zresztą już wcześniej sama Consiglia De Martino, która była czcicielką Stygmatyka, zwróciła się wewnętrznie z prośbą o pomoc do Świętego Kapucyna z Pietrelciny. Później wezwanie to powtórzyła jeszcze raz głośno, w obecności córki. Wtedy już wiedziała, że sytuacja jest bardzo poważna. Ktoś zadzwonił do klasztoru Kapucynów w San Giovanni Rotondo do brata Modestina Fucciego, aby prosić o modlitwę w intencji kobiety. W tym samym czasie mąż i córka chorej także prosili zakonnika o modlitwę.

Wieczorem zostały przeprowadzone bardzo dokładne badania, które potwierdziły pierwotną diagnozę. „O godzinie 19 przeprowadzono następne prześwietlenie. Tym razem z użyciem kontrastu wstrzykiwanego w żyły. Dzięki temu mamy niezaprzeczalny dowód, że w organizmie pacjentki nastąpił wylew limfy po przerwaniu przewodu” – opowiada lekarz pacjentki. Zwołano zespół chirurgów i ustalono, że trzeba jak najszybciej przeprowadzić operację. W tym momencie już mocno wystraszona Consiglia De Martino po raz trzeci zwróciła się o pomoc do Ojca Pio. Jej operacja miała polegać na usunięciu rozlanej limfy i zszyciu przerwanego przewodu. Wsłuchując się w słowa lekarza, który informował ją o konieczności przeprowadzenia zabiegu, Consiglia nie ustawała w prośbach kierowanych do Świętego Kapucyna. Poprosiła go: „Ty bądź moim chirurgiem. Ty mnie zoperuj”.

Po pewnym czasie, kiedy rozmawiała z bratową, odczuła jakąś cudowną obecność: ktoś niewidzialny rozwiązał tasiemkę utrzymującą koszulę przy jej szyi. Poczuła, jak ktoś przecina jej szyję i szyje to, co było rozerwane. Chwilę potem kobieta poczuła się dobrze, bez żadnej medycznej interwencji, bez podania lekarstw. „W badaniu komputerowym stwierdzono, że płyn limfatyczny zniknął samoistnie, a kanał limfatyczny nie jest już przerwany. Nadzwyczajność tego faktu polega na tym, że ta kobieta z medycznego punktu widzenia nie mogła zostać wyleczona bez interwencji chirurgicznej – podwiązania i drenażu” – wyjaśnia dr Pietro Gerardo Violi.

Cudowne uzdrowienie nastąpiło w czasie krótszym niż dwadzieścia cztery godziny. Kobieta poczuła się na tyle dobrze, że poprosiła lekarza o wypis. Ci pozostawili ją jednak w szpitalu, by przeprowadzić dokładniejsze badania. 6 listopada – przy kolejnym prześwietleniu z wprowadzeniem kontrastu – stwierdzono całkowite i natychmiastowe uzdrowienie pacjentki. „Dla nas, lekarzy, ten przypadek nie znajduje racjonalnego wytłumaczenia. By stwierdzić uzdrowienie, zweryfikowaliśmy wszystkie elementy. Stwier-dziliśmy, że choroba narządu była rzeczywista, nie zastosowano żadnej terapii, a uzdrowienie miało charakter natychmiastowy, całkowity i trwały. To pozwala nam stwierdzić, że mieliśmy do czynienia z cudem” – wyjaśnia dr Violi, a Tommaso Contaldi dodaje: „Pacjentka została zoperowana wirtualnie przez Ojca Pio. Faktem jest, że została uzdrowiona w tym właśnie momencie. Na potwierdzenie tego wszystkiego z medycznego punktu widzenia nie odczuła więcej żadnych objawów. Z duchowego punktu widzenia poczuła intensywny zapach właściwy dla obecności Ojca Pio”.

Po wypisie wykonano jeszcze wiele klinicznych kontroli, które pokazały, że uzdrowienie kobiety było pełne i trwałe. Kościół powołał specjalną komisję do zbadania jej przypadku. Przesłuchania świadków i stu-diowanie dokumentów trwało od 24 lipca 1996 roku do 27 czerwca 1997 roku. Dwóch ekspertów z urzędu, a później jeszcze konsultant medyczny zbadali opublikowaną dokumentację. 30 kwietnia 1998 ro-ku eksperci jednogłośnie ogłosili „niezwykłą i niewyjaśnioną naukowo” naturę uzdrowienia Włoszki. 22 czerwca 1998 roku zwołano specjalny Kongres Teologów, w czasie którego dyskutowano na temat teologicznych aspektów uzdrowienia, a 20 października odbyła się sesja Ordynów, Kardynałów i Biskupów. 21 grudnia w obecności Jana Pawła II Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych opublikowała dekret o cudzie za wstawiennictwem Ojca Pio.

Cud kanonizacyjny: Poprosił o czekoladę i konsolę PlayStation

„Wychodząc z pokoju szpitalnego, gdzie według opinii lekarzy umierał mój syn, wobec własnej bezradności, bezradności mojego męża lekarza, zrozumiałam, że jedynymi osobami, które mogą zainterweniować, są: Jezus Miłosierny i Ojciec Pio. Zaczęłam odmawiać Koronkę do Miłosierdzia Bożego i powtarzać «Jezu, ufam Tobie», ufam wbrew nadziei” – te słowa wypowiedziała kilka lat temu w Polsce, w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, Maria Lucia Colella, mama chłopca uzdrowionego za wstawiennictwem Ojca Pio. Stygmatyka Włoszka poznała w dzieciństwie, jako kilkuletnia dziewczynka uczestnicząc w odprawianych przez niego Mszach świętych. Kobieta do dziś jest jego wielką czcicielką.

Jej syn Matteo Pio Colella był zwykłym chłopcem, jakich wielu. W 2000 roku miał osiem lat. 20 stycznia tamtego roku zachorował. Na początku pojawił się ból głowy i drgawki. Ponieważ objawy te wystąpiły, gdy chłopiec był w szkole, zaniepokojeni nauczyciele powiadomili rodziców. Ojciec Mattea, lekarz pracujący w Domu Ulgi w Cierpieniu w San Giovanni Rotondo, zabrał syna do domu. Tam chłopiec dostał wysokiej gorączki, a na jego ciele pojawiły się plamy. Jakby tego było mało, Matteo przestał rozpoznawać bliskich.

Widząc, co się dzieje, ojciec chłopca, nie zastanawiając się długo, zawiózł syna do szpitala. Stan dziecka wciąż się pogarszał, więc umieszczono go na oddziale intensywnej terapii. Mimo uporczywej reanimacji rano nie pracowało już dziewięć organów, w tym nerki, płuca i serce. Wykonano masaż serca. Wszystko na nic. „Byłem pewny, że nasze zabiegi okażą się nieskuteczne. A jeśli nawet chłopiec przeżyje, będzie miał uszkodzony mózg. Spodziewałem się jednak śmierci” – podkreślał dr Pietro Gerardo Violi, wspomniany już lekarz z Domu Ulgi w Cierpieniu. Kilka godzin później, niespodziewanie, sytuacja diametralnie się zmieniła. Jak mówi dr Violi: „Wydarzyło się coś dziwnego. Nagle organy chłopca zaczęły funkcjonować. Serce zaczęło bić, ciśnienie i wszystkie parametry życiowe wróciły do normy”.

31 stycznia 2000 roku Matteo zbudził się ze śpiączki. Poprosił o… czekoladę i konsolę PlayStation. Zdziwieni lekarze od razu zaczęli robić testy. Najpierw przebadano mózg. Okazało się, że nie ma w nim żadnych zmian. Podobnie było z pozostałymi organami. Chłopiec po prostu wrócił do zdrowia. 26 lutego o własnych siłach wyszedł ze szpitala do domu. „W światowej literaturze medycznej nie opisano przypadku, żeby ktoś z ostrym zapaleniem opon mózgowych, kto miał zaatakowanych pięć organów, przeżył. A u Mattea nie pracowało już dziewięć organów. Przeżył, a jego przypadek zadziwił świat nauki” – podkreślał badający to uzdrowienie dr Pietro Gerardo Violi.

A tak o uzdrowieniu Mattea opowiada mama chłopca: „Kiedy Matteo był chory, modliłam się przy grobie Ojca Pio. Powiedziałam mu nawet: «Ojcze, niech się stanie wola Boga, ale jestem przekonana, że jeżeli będziesz się modlił ze mną, to coś się wydarzy. Jeżeli Matteo powróci do życia, ja oddam Ci moje życie»”.

Kiedy rodzice przywieźli chłopca do szpitala, Matteo na kilka chwil odzyskał przytomność. Zawołał ojca, poprosił o wodę i powiedział bardzo dziwne słowa: „Tato, kiedy dorosnę, chcę być bogaty, żeby dać wszystko biednym”. Chwilę potem stracił przytomność. Jak wspomina matka Mattea: „Wydawało mi się, że było to przesłanie. Wyszłam na zewnątrz (…). Szukałam różańca, aby zacząć się modlić. Wtedy wpadły mi w ręce dwa obrazki: Ojca Pio z koronką i obrazek z Panem Jezusem Miłosiernym. Od razu pomyślałam, że jedyne, co mogę zrobić, to zwrócić się o wstawiennictwo do Ojca Pio i do Pana Jezusa Miłosiernego”.

Zatroskana o życie syna kobieta modliła się, przesuwając paciorki koronki. „Tej pamiętnej nocy byli ze mną mój mąż i brat. Obaj są lekarzami. Oni doskonale wiedzieli, w jakim stanie jest Matteo. Byli jeszcze bardziej zdesperowani niż ja. Jako lekarze wiedzieli, że w przypadku naszego syna nic już nie można było zrobić. Zmusiłam ich więc, żeby się ze mną modlili. Oni jednak nie mieli już na to sił. Zresztą nie wierzyli, że coś dobrego, pozytywnego może się jeszcze wydarzyć. Mąż powiedział do mnie nawet: «Spróbuj zrozumieć, że to jest zbyt trudna sytuacja. Tu już naprawdę nie ma nic do zrobienia». Odpowiedziałam mu: «Pan Jezus wskrzesił swojego przyjaciela Łazarza. Jeżeli chce, może zrobić to samo z naszym Matteem. Musimy się modlić!». Rano zaczęli przybywać do naszego domu przyjaciele, rodzina. Matteo wtedy właśnie przeżył zatrzymanie akcji serca. Nie powiedziano mi tego, ale zrozumiałam, że stało się coś ważnego, bo widziałam, jak zrozpaczony był mój mąż” – wspominała pani Maria.

Mama Mattea, nie widząc po ludzku ratunku dla syna, błagała o modlitwę w jego intencji, kogo tylko mogła. Zapoczątkowała w ten sposób wielki łańcuch modlitwy. Wkrótce o życie chorego Mattea modliło się całe miasto. „Wszystkim, którzy przychodzili mnie odwiedzać, mówiłam: «Idźcie, weźcie udział we Mszy świętej, przyjmijcie Komunię świętą w intencji Mattea». My, katolicy, wiemy, że Jezus jest szczególnie obecny w Eucharystii i mówił nam, że możemy prosić, że powinniśmy prosić. I nawet ci z moich przyjaciół, którzy byli niewierzący, by sprawić mi przyjemność, szli do kościoła. Dzwoniłam do różnych ludzi i prosiłam, żeby telefonowali do klasztorów we Włoszech i poza krajem, prosząc o modlitwę. Poprosiłam też braci kapucynów, żeby pozwolili mi samej modlić się przy grobie Ojca Pio. Kiedy zamykano grób, otwierano mi celę Stygmatyka, a kiedy i ją zamykano, to szłam modlić się na klasztorny chór. Kilka razy zabierałam ze sobą męża, który oczywiście chodził do kościoła i modlił się, ale w cuda nie wierzył. Po sześciu dniach wciąż tkwiłam na chórze klasztornym, przed Ukrzyżowanym Panem, przed którym Ojciec Pio otrzymał stygmaty. Moi bracia chcieli mnie stamtąd wyciągnąć. Myśleli, że z bólu oszalałam. A ja czułam się dobrze, chciałam tylko być blisko Jezusa. Powiedziałam Mu wówczas: «Jezu, jestem już bardzo zmęczona. Proszę Cię, daj mi znak, czy mam jeszcze ufać, czy mam się pogodzić z tym, co jest». Chwilę później, kiedy schodziłam po schodach, odczułam niezwykły zapach. Dla mnie był to znak nadziei. I rzeczywiście, już następnego dnia zrobiono badania komputerowe mózgu Mattea i okazało się, że nie uległ on żadnemu uszkodzeniu. Te dwa wydarzenia umocniły mnie w nadziei i wierze. Moja Kalwaria jednak jeszcze się nie skończyła. Matteo w dalszym ciągu był w śpiączce, a lekarze nie wierzyli, że wyjdzie z tego bez upośledzenia. Kiedy już się obudził i zaczął grać na playstation, jedna z pielęgniarek powiedziała: «Ty co? Modlisz się dalej, modlisz?». Odpowiedziałam: «Tak, bo wierzę, że jestem świadkiem wielkiego cudu». A ona: «Nie ciesz się za szybko». Udałam wtedy, że nic nie rozumiem, że nic nie słyszałam. Dalej się modliłam i prosiłam innych, żeby się modlili. Zwracałam się do Ojca Pio. Wzywałam Jezusa: «Jezu, ufam Tobie». Mówiłam tak jak święta Siostra Faustyna: «Jezu, ufam Tobie, także wbrew wszelkiej nadziei»” – opowiadała Maria Lucia Colella.

Kiedy Matteo obudził się ze śpiączki, szukał Ojca Pio. Potem opowiedział mamie swój „sen”, w którym spotkał Zakonnika. Jak mówił, Kapucyn zapewnił go w nim, że szybko wyzdrowieje. We śnie chłopiec widział aniołów i sam jako anioł poszybował z Ojcem Pio do Rzymu. Znaleźli się w szpitalu, przy łóżku zmarłego chłopca, który także miał na imię Matteo. Ojciec Pio zapytał chorego, nie używając słów: „Matteo, chcesz zostać uzdrowiony?”. Zdziwiony chłopiec zapytał: „Ale jak to zrobić?”. Usłyszał prostą odpowiedź: „Siłą woli”. Zakonnik położył ręce na chorym dziecku, a ono się obudziło. Matteo Colella także. „Pomyślałam, że Ojciec Pio pozostawił w tym śnie przesłanie dla nas wszystkich. Bo przecież kiedy ktoś decyduje się, by iść za Jezusem, musi zrezygnować z własnej wolności, czynić to, czego chce Pan Bóg, swoją wolę poddać Jego woli, Jego Opatrzności. Jeżeli jest wiara, to i cuda się zdarzają” – mówiła Maria Lucia.

Mama uzdrowionego chłopca, kończąc swoje świadectwo, podkreśla: „Z naszej historii płynie kolejne przesłanie: modlitwa ma niesamowitą moc i trzeba być świadkami nadziei, która rodzi się z modlitwy. Cudów nie brakuje, a jeżeli brakuje, to dlatego że mało się modlimy. A może dlatego, że modlimy się z przekonaniem, że cud i tak się nie zdarzy. Znam także kobiety, które jak ja modliły się o uzdrowienie swoich dzieci, ale ich dzieci nie wyzdrowiały – umarły. Mamy te otrzymały niesamowitą siłę, moc do przyjęcia tej trudnej woli Bożej. I to może jest jeszcze większy cud, kiedy człowiek potrafi przyjąć swój krzyż”.

* * *

20 grudnia 2001 roku w Sali Klementyńskiej watykańskiego Pałacu Apostolskiego zatwierdzono trzynaście dekretów o cudach i cnotach. Dekret dotyczący Ojca Pio odczytano jako trzeci. „Stwierdza się cud dokonany przez Boga za wstawiennictwem Błogosławionego Pio z Pietrelciny (…), kapłana zakonnika z Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, tj. szybkie, całkowite i trwałe uzdrowienie dziecka Matteo Pio Colelli” – odczytano dokument Kongregacji ds. Świętych. Droga do kanonizacji Świętego Kapucyna stanęła otworem.

35 C. Capobianco, Kwiatki Ojca Pio, Kraków 2002, s. 65.