Książkę tę dedykuję najbliższym memu sercu Osobom, którym towarzyszyłam w odejściu do wieczności. Łączę się ze wszystkimi, którym przyszło zmierzyć się z potworną chorobą, jaką jest nowotwór. Życzę Wam dużo siły i wiary. Tę walkę można wygrać, nigdy więc nie traćcie nadziei.

Składam wyrazy współczucia wszystkim osieroconym Rodzicom i tym, którym ta choroba zabrała Bliskich.

Wieczne odpoczywanie racz Im dać Panie…

Pokój Ich duszom…

Bieszczady, w ogrodzie cioci Marysi, 1996.
Jako pierwszy biegnie Marcin.

Kiedy po raz pierwszy zrodziła się we mnie myśl, aby napisać ten pamiętnik, zaczęłam się śmiać sama z siebie. Bo co może stworzyć zwykła kobieta, która od dwudziestu trzech lat zajmuje się domem i wychowywaniem dzieci? W końcu jednak usiadłam przy biurku i wzięłam pióro do ręki. Starałam się przypomnieć sobie, co działo się dzień po dniu. Opisać uczucia, które towarzyszyły mi podczas dziesięciomiesięcznej choroby syna. Nikt, kto tego nie przeżył, nie jest w stanie sobie wyobrazić, co czuje matka w obliczu choroby, która zaatakowała jej ukochane dziecko. I choć Marcin był już wtedy dorosłym mężczyzną, to dla mnie był przede wszystkim dzieckiem, moim dzieckiem.

Opisuję w tej książce „rekolekcje”, jakie odbyłam w czasie choroby mojego syna i męża. Choroba i śmierć ich obu spadły na moją rodzinę jak grom z jasnego nieba. Zanim jednak odeszli, dali mi prawdziwą szkołę życia. Ziarno, które zasiał okres opieki nad nimi, nie zginie, nie zmieni się w plewy, lecz będzie przynosić plon. Dzięki nim jestem innym człowiekiem. Moja dusza jest piękniejsza. Dlatego ich śmierć nie będzie pozbawiona sensu. Choroba moich bliskich nauczyła mnie, że z życia trzeba czerpać garściami, każdy dzień przyjmować tak, jakby miał być ostatni. A co najważniejsze: mówić wszystko, co chcemy sobie powiedzieć, nie odkładać niczego na potem, na jutro, bo dla niejednego z nas to jutro może już nie nadejść.

Marcin. Sianożęty, 1985

Przygotuj się na trudności, bo to nieodłączna część życia, i kiedy nadejdą, trzymaj głowę wysoko, spójrz im prosto w oczy i powiedz: „Będę od was silniejszy. Nie dam się złamać”.

ANN ANDERS

W czerwcu 2004 roku Marcin po raz pierwszy wspomniał, że wyczuwa na jądrze jakąś narośl. „Dziecko – powiedziałam – trzeba iść do lekarza, on to musi obejrzeć, ocenić, co to może być”. Ale wiadomo – dwudziestojednoletni chłopak nie będzie słuchał gderania matki. „Przecież jak tam pójdę, to on będzie grzebał mi w slipach” – stwierdził. Trudno nakłonić dorosłe dziecko, aby zrobiło coś wbrew własnej woli. Wie to na pewno niejedna matka. I tak mijały kolejne dni, a ja co jakiś czas prosiłam: „Synusiu, idź do lekarza, przecież to tylko badanie, które przechodził już niejeden mężczyzna”. Odpowiedź za każdym razem była ta sama: „Nie”.

Minął czerwiec, lipiec, sierpień… We wrześniu Marcin sam zadecydował, że umówi się na wizytę. Lekarz rodzinny obejrzał go i skierował na konsultację do urologa. Dnia 21 września 2004 roku syn trafił na oddział urologiczny specjalistycznego szpitala. Nie wymieniam jego nazwy, bo wyrządzono tam naszemu dziecku wielką krzywdę. Zasięgnęłam porady prawnej i wiem, że mogłam – i nadal mogę – oddać sprawę do prokuratury. Tyle że to mojemu synowi życia nie wróci.

We wrześniu 2004 roku Marcin został zakwalifikowany do zabiegu wyczyszczenia jądra. Z badań zrobiono mu tylko trzykrotnie USG i lekarze wciąż nie mieli pewności, co znajduje się w jądrze. Zasugerowali się tym, że syn został kiedyś w to miejsce uderzony piłką, i spodziewali się wodniaka. Wielka szkoda, że żadnemu ze specjalistów tak renomowanego szpitala nie przyszło wtedy do głowy, aby zrobić tak proste badanie, jakim jest punkcja. Może wtedy zorientowaliby się, z czym mają do czynienia, i udałoby się uniknąć tej naszej rodzinnej tragedii. Gdyby tylko wszyscy lekarze traktowali pacjentów jak ludzi, a nie jak kolejne przypadki…

Trudno mi nie wracać myślami do tego, co było na końcu, ale po kolei.

Marcin był już po zabiegu, następnego dnia miał wyjść do domu. Bardzo się z tego cieszyliśmy. Chciałam dopytać o postępy w leczeniu, więc czekałam na lekarza, który operował mojego syna. Nie zaprosił mnie do gabinetu, rozmowa odbyła się na korytarzu. „Panie doktorze, niech mi pan powie, co to było? Czy to coś w rodzaju raka?” – zapytałam. Odpowiedział: „Nie, to nie był rak, raczej wodniak, ale prawdę mówiąc, po raz pierwszy widziałem coś takiego”. Na tym zakończyła się nasza rozmowa.

Moje słoneczko wróciło do domu! Po trzech dniach od zabiegu jego stan trochę się pogorszył. Dostał wysokiej gorączki, kaszlał, miał dreszcze, wyglądał źle. „Mamuś – powiedział do mnie – chyba będę umierał, tak bardzo źle się czuję”. Pojechaliśmy do lekarki, która od kilku lat opiekowała się Marcinem. Syn chorował na oskrzela, był więc pod opieką lekarzy z poradni pulmonologicznej. Dostał antybiotyk i po tygodniu doszedł do siebie. Żył normalnie. Po tygodniu pobytu w domu syn zgłosił się na badania kontrolne. Wszystko było w porządku. Mówiono nam już wcześniej, że wynik badania histopatologicznego będzie po trzech tygodniach. Lekarz poinformował Marcina, że przyjdzie do domu pocztą i mój syn nie musi nigdzie jechać. A jeśli będą jakieś wątpliwości, to szpital się z nim skontaktuje.

Od zabiegu minęło pięć miesięcy. Był luty 2005 roku. W Zakopanem odbywały się skoki narciarskie. Marcin wybrał się na tę imprezę. Był duży mróz – minus dwadzieścia stopni. Wrócił zmarznięty, zmęczony, ale szczęśliwy, że mógł uczestniczyć w takich zawodach. Wkrótce jednak zaczął się skarżyć na bóle pleców i podbrzusza i przyznał się nam, że znowu tworzy mu się na jądrze guzek. Wtedy przypomniałam sobie, że nie znamy wyniku badania histopatologicznego. Miał przyjść do domu pocztą, ale nigdy do nas nie dotarł! A ponieważ nikt się z nami w tej sprawie nie kontaktował, nie pomyśleliśmy nawet, że coś może być nie tak.

Pojechaliśmy do szpitala dowiedzieć się, co stało się z wynikiem. Był tam! Leżał sobie od pięciu miesięcy spokojnie wśród innych wyników. Diagnoza brzmiała: „GUZ POWRÓZKA NASIENNEGO PRAWEGO (LIPOMA? SARCOMA?)”.

Nowotwór!

Rak!

Pierwszy z nich jest łagodny, drugi – złośliwy! Trzeba było szybko sprawdzić, który z nich zaatakował nasze dziecko.

Świat zawalił mi się na głowę! Nie wiedziałam, co robić, jak się zachować. Jak powiedzieć synowi, że czeka go leczenie w szpitalu? Marcin na wiadomość o tym, że musi położyć się na onkologii, zareagował totalnym osłupieniem. Był środek dnia, a on położył się do łóżka i leżał jak ten słup soli, w bezruchu, ze wzrokiem utkwionym w sufit. Nie poszedł do pracy, nie chciał z nami rozmawiać. W takim stanie trwał do następnego dnia. Rano pojechał do szpitala. Tam zrobiono mu serię badań, tomografię komputerową, a także powtórnie poddano analizie wycinek guza, który został pobrany podczas zabiegu. Na diagnozę trzeba było czekać kilka dni.

W końcu ogłoszono wyrok! Nie umiem opisać tego, co czułam, kiedy dowiedzieliśmy się, że nowotwór, który zaatakował organizm naszego syna, jest bardzo złośliwy. Był to dla mnie prawdziwy szok. Stałam jak sparaliżowana. Nie byłam w stanie wykonać żadnego ruchu, w głowie miałam pustkę, w uszach mi szumiało, a twarz paliła, jakby ktoś przykładał do niej ogień. Moje serce waliło tak mocno! Miałam wrażenie, że wyskoczy mi przez gardło.

Diagnoza: „Nowotwór złośliwy – SARCOMA”! Lekarka wyjaśniła, że atakuje on młodych mężczyzn między dziewiętnastym a trzydziestym rokiem życia. Uleczalny w dziewięćdziesięciu procentach, jeśli nie ma przerzutów. Niestety, nasz syn miał przerzuty – pojawił się naciek na pęcherz moczowy. Bez leczenia to, co zostało „rozgrzebane” pięć miesięcy wcześniej, pogrążyło moje dziecko!

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

ks. Jan Kaczkowski, Piotr Żyłka

ŻYCIE NA PEŁNEJ PETARDZIE

czyli wiara, polędwica i miłość

ss. 248 + 16 (zdjęcia), 146x202 mm, oprawa twarda

Najbardziej lubiany polski ksiądz
w rozmowie życia

Ceniony za swój autentyzm, odwagę i szczerość. Podziwiany zarówno przez katolików, jak i niewierzących. Sam o sobie mówi, że jest onkocelebrytą, czyli człowiekiem znanym głównie z tego, że ma raka. Zanim się o tym dowiedział, wybudował hospicjum w Pucku.

W inspirującej rozmowie z Piotrem Żyłką ks. Jan zdradza źródła swojej niesamowitej energii i nieskończonych pokładów optymizmu. O swoim życiu i polskim Kościele mówi z odwagą i dystansem osoby, która pokonała własny strach. Wzruszające do łez świadectwo człowieka, który wie, że być może nie zostało mu wiele czasu.

Kupując tę książkę, wspierasz Puckie Hospicjum pw. św. Ojca Pio prowadzone przez ks. Jana Kaczkowskiego.

wydawnictwowam.pl

Teresa Szpytma

RAK NIE CZYTA KSIĄŻEK

Ty przeczytaj i wygraj życie

ss. 375, format 146x202 mm

Nigdy nie jest za wcześnie i nigdy nie jest za późno

Rak rzuca wyzwanie każdemu z nas. Ty lub ktoś z Twoich bliskich usłyszeliście niepokojącą lub złą diagnozę? Jesteś w grupie podwyższonego ryzyka? A może uważasz, że problem nowotworów w ogóle Cię nie dotyczy? To tak naprawdę bez różnicy. Walkę z rakiem możesz i powinieneś podjąć w momencie, gdy czytasz te słowa.

Recepta zwycięzców? Znajdź swoją drogę. Wygraj zdrowie i życie dzięki setkom niezwykłych rad opisanych w tym unikalnym poradniku, jak pokonać cichego zabójcę.

Kilkadziesiąt lat doświadczenia wybitnego polskiego onkologa. Złożone, wielopłaszczyznowe podejście do problematyki zapobiegania i wspomagania specjalistycznego leczenia nowotworów. Praktyczne przykłady, jak mobilizować się do walki z rakiem w polskich realiach, oraz przystępnie podane wyniki badań naukowców z całego świata.

Pierwsza i jedyna taka książka w Polsce!

wydawnictwowam.pl

Ewa Przewięźlikowska

UZDROWIENIE JEST DAREM BOGA

Żyję z rakiem

ss. 264, format 124x194 mm

Ewa Przewięźlikowska od dwunastu lat zmaga się z chorobą nowotworową. W tym czasie przeszła przez różne fazy choroby oraz liczne terapie medycyny klasycznej i niekonwencjonalnej. Doświadczyła, że to wszystko byłoby niemożliwe bez zaangażowania lekarzy, poświęcenia ze strony rodziny i motywacji do życia. Siłę do walki odnajdywała w relacji z Bogiem.

Początkowo była to krótka modlitwa różańcowa, potem Msze Święte z modlitwą o uzdrowienie, rozważania Pisma Świętego, wreszcie uczestnictwo we wspólnocie Odnowy w Duchu Świętym.

Ta swoista opowieść autobiograficzna powstała przede wszystkim z myślą o osobach chorych, ale także o ich bliskich. Jest świadectwem życia, wiary oraz zmagania się z trudnościami w codziennym funkcjonowaniu.

Jeśli nie można pokonać choroby, trzeba ją oswoić, zdyscyplinować i nie oddać jej wszystkich dziedzin życia.

wydawnictwowam.pl

Richard Marsh, Jeff Hudson

DOWÓD ŻYCIA

ss. 276, format 146x202 mm

Pełna świadomość, brak władzy nad ciałem
Miał 24h, aby udowodnić, że żyje

Kiedy własne ciało staje się śmiertelną pułapką…

Praktycznie rzecz biorąc, on już nie żyje – ocenili lekarze, wnioskując o odłączenie Richarda Marsha od aparatury podtrzymującej życie. Jego żona Lili poprosiła o jeszcze jeden dzień do namysłu…

Lekarze byli w błędzie – Richard żył i był w pełni świadomy wszystkiego, co się działo. W wyniku udaru utracił jednak zupełnie władzę nad własnym ciałem i możliwość jakiejkolwiek komunikacji ze światem zewnętrznym. W beznadziejnej sytuacji, skazany na śmierć, rozpoczął desperacką walkę o życie…

Trzymająca w napięciu prawdziwa historia, którą czyta się jak thriller. Mocny głos w debacie nad granicami współczesnej medycyny. Budujące świadectwo niepojętej siły przetrwania.

Historia, która nigdy nie pozwoli o sobie zapomnieć!

wydawnictwowam.pl

Ema McKinley, Cheryl Ricker

DOTYK NIEBA

ss. 332 + 8 (zdjęcia), format 136x210 mm

Dramatyczny wypadek
18 lat niewyobrażalnego cierpienia
Niezłomna nadzieja i cudowne uzdrowienie

Emo, podaj mi rękę

Ema usłyszała te słowa w Wigilię 2011 roku, gdy od kilku godzin leżała na ziemi i bezskutecznie wołała o pomoc. Chwilę później poczuła, że jej choroba ustępuje...

Po raz pierwszy od 18 lat Ema McKinley mogła stanąć o własnych siłach.

Ten wypadek mógł zdarzyć się każdemu. Z dnia na dzień z energicznej, szczęśliwej kobiety Ema stała się osobą całkowicie zależną od innych – przykutą do wózka inwalidzkiego, praktycznie sparaliżowaną, niewyobrażalnie cierpiącą. Spotykały ją kolejne życiowe ciosy – rozwód z mężem, kłopoty finansowe…

Nigdy jednak nie zwątpiła, że jej cierpienie ma głęboki sens. Nie wierzyła lekarzom, którzy nie dawali jej żadnych szans na wyzdrowienie. Jej wielka wiara i całkowite oddanie Bogu, godne biblijnego Hioba, stały się inspiracją dla bliźnich.

Nie ma sytuacji beznadziejnych. Wszystko jest w rękach Boga.

wydawnictwowam.pl

Spis treści

Czuwałam przy uchylonym oknie

Podziękowania

Karta redakcyjna

© Wydawnictwo WAM, 2016

© Beata Kanik, 2016

Opieka redakcyjna: Dorota Trzcinka

Redakcja: Klaudia Adamus

Korekta: Krzysztof Bernaś

Projekt okładki: Anna Jędrusiak

Zdjęcie na okładce: © Marcus Pink: new horizon

https://www.flickr.com/photos/kompott/8087775602/in/photostream/

Skład i przygotowanie do druku: Anna Olek

Zdjęcia w tekście: archiwum Autorki

ISBN 978-83-277-0487-0

WYDAWNICTWO WAM

ul. Kopernika 26 • 31-501 Kraków

tel. 12 62 93 200 • faks 12 42 95 003

e-mail: wam@wydawnictwowam.pl

www.wydawnictwowam.pl

DZIAŁ HANDLOWY

tel. 12 62 93 254-255 • faks 12 62 93 496

e-mail: handel@wydawnictwowam.pl

KSIĘGARNIA WYSYŁKOWA

tel. 12 62 93 260, 12 62 93 446-447

faks 12 62 93 261

e.wydawnictwowam.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com