„Błogosławmy Pana za to, że dał nam św. Szarbela Makhloufa, by odnowił siłę swego Kościoła, za przykład jego życia i za jego modlitwę”.

Paweł VI

© Wydawnictwo WAM – Księża Jezuici, 2018

Homilie Pawła VI

© LIBRERIA EDITRICE VATICANA

Opieka redakcyjna: Klaudia Adamus

Opracowanie i redakcja: Katarzyna Stokłosa

Współpraca: Małgorzata Pabis

Korekta: Dariusz Godoś

Projekt okładki: Andrzej Sochacki

Skład: EDYCJA

na podstawie projektu Krzysztofa Błażejczyka

Cytaty z Pisma Świętego według Biblii Tysiąclecia,

wyd. V, Pallottinum, Poznań 2014.

NIHIL OBSTAT

Przełożony Prowincji Polski Południowej Towarzystwa Jezusowego

ks. Jakub Kołacz SJ, prowincjał,

Kraków, 13 grudnia 2017 r., l.dz. 190/2017

ISBN 978-83-277-0918-9 (ePub)

978-83-277-0919-6 (Mobi)

WYDAWNICTWO WAM

ul. Kopernika 26 • 31-501 Kraków

tel. 12 62 93 200 • faks 12 42 95 003

e-mail: wam@wydawnictwowam.pl

www.wydawnictwowam.pl

DZIAŁ HANDLOWY

tel. 12 62 93 254-256 • faks 12 62 93 496

e-mail: handel@wydawnictwowam.pl

KSIĘGARNIA WYSYŁKOWA

tel. 12 62 93 260

e-mail: zamowienia@wydawnictwowam.pl

e.wydawnictwowam.pl

Spis treści

Siła uderzenia św. Szarbela

Święty Bogiem upojony, czyli krótki życiorys św. Szarbela Makhloufa

Cuda beatyfikacyjne i cud kanonizacyjny

Święty od mobilizacji

Świadectwa

Zoperował ją św. Szarbel

Cudowny napar z liści błogosławionego dębu

Apostoł św. Szarbela

Łaska wspólnoty

Uzdrowiony z chłoniaka

Nawrócenie córki

Ocalenie życia matki i dzieck

Pielgrzymka w dowód wdzięczności

Uzdrowienie ciała i ducha

Powrót do zdrowia

Święty Szarbel na Ukrainie

Nowotwór zniknął

Bóg zadziałał

Zaczęła widzieć, słyszeć i mówić

Święta Rita i święty Szarbel mnie nie zawiedli

Łaski spisane w klasztorze w Annai w latach 2011–2012

Zakończenie

Modlitwy za wstawiennictwem św. Szarbela

Modlitwy w różnych okolicznościach

Modlitwa codzienna

Modlitwa o otrzymanie łaski

Modlitwa o spełnienie prośby

Modlitwa o wstawiennictwo (1)

Modlitwa o wstawiennictwo (2)

Modlitwa o wstawiennictwo (3)

Modlitwa o uzdrowienie

Litania do św. Szarbela

Koronka do św. Szarbela

Nowenna do św. Szarbela

Nabożeństwo do św. Szarbela według wschodniego rytu maronickiego

Homilie i przemówienia z beatyfikacji i kanonizacji ojca Szarbela Mokhloufa

Przemówienie Patriarchy Paula-Pierre’a Méouchiego z beatyfikacji Ojca Szarbela Makhloufa

Homilia papieża Pawła VI, wygłoszona w bazylice św. Piotra w Rzymie podczas beatyfikacji Ojca Szarbela Makhloufa

Homilia papieża Pawła VI, wygłoszona w bazylice św. Piotra w Rzymie podczas kanonizacji Ojca Szarbela Makhloufa

Bibliografia

Przypisy

Siła uderzenia św. Szarbela

Mocy tego uderzenia doświadczyłem po powrocie do Polski z Bliskiego Wschodu, gdzie spędziłem trzydzieści lat. Moja praca misyjna koncentrowała się w Syrii. Byłem kolejno w Homs, Damaszku i Aleppo. Miasta te stanowiły dla mnie bazę wypadową do działalności apostolskiej na obszarze całego kraju. Celebrowałem Msze święte, zależnie od potrzeb i sytuacji, w rycie bizantyjskim, maronickim i oczywiście łacińskim. Na ogół nigdy nie zdarzało się, by uczestnicy Mszy świętej należeli do jednego rytu. Takie są po prostu realia Kościoła syryjskiego.

Chrześcijanie w tym kraju z jednej strony pozostają bardzo przywiązani do swojego rytu, swojej tradycji liturgicznej i obrzędów, w których gorliwie uczestniczą i o które bardzo dbają, z drugiej zaś – już dawno przekroczyli „gettowość” poszczególnych obrządków. Z wielką łatwością uczestniczą oni w liturgii innego rytu, jeżeli skłaniają ich do tego określone powody. Bardzo chętnie brali też udział w naszej działalności duszpasterskiej. Szczególnie cenili organizowane przez nas spotkania wspólnotowe, konferencje i rekolekcje, ale nie znaczyło to absolutnie zerwania więzi ze swoim macierzystym Kościołem.

Myślę, że poważną przyczyną uformowania się takiej otwartej mentalności był kult świętych. W dużej mierze ich zasługą jest ekumeniczna wrażliwość wspólnot chrześcijańskich na Bliskim Wschodzie. Do grona takich świętych należy niewątpliwie św. Szarbel. Czczony jest on przez wiernych różnych obrządków chrześcijańskich, nierzadko jednak pielgrzymują do niego i proszą o jego wstawiennictwo również muzułmanie.

Kiedy wróciłem do Polski, z wielkim zdziwieniem zauważyłem, że ten libański święty jest w naszym kraju bardzo popularny. Nie potrafiłem tego zrozumieć. Szukałem odpowiedzi, aby pojąć to zjawisko: skąd się bierze tak duża jego popularność oraz co może ona oznaczać. Odpowiedź otrzymywałem prawie zawsze taką samą. Chodziło po prostu o jego cuda, i to takie, na których człowiekowi najbardziej zależy, bo odnoszące się do zdrowia. Kiedy zawodzą ludzkie możliwości i człowiekowi nie jest w stanie pomóc medycyna, wtedy bardzo często ostatnią deską ratunku jest Bóg. Ponieważ są liczne świadectwa Bożej pomocy otrzymanej za wstawiennictwem św. Szarbela, stał się on tak bardzo popularny.

Dowodem popularności św. Szarbela są liczne pielgrzymki do Libanu, mimo że region ten nie należy do najbezpieczniejszych. Z powodu zagrożenia zamarł tam ruch turystyczny i zainteresowanie wycieczkami do tego pięknego i ciekawego kraju. A jednak sporo jest tam pielgrzymów przybywających z Polski i udających się do św. Szarbela, do klasztoru w Annai, szczególnie zaś na dwudziestego drugiego każdego miesiąca, kiedy odbywa się tam słynna procesja spod eremu św. Szarbela do klasztoru, gdzie znajduje się jego trumna.

Wielu zaopatruje się przy tej okazji w olej św. Szarbela, którym znaczy się czoło, jak my to robimy wodą święconą, albo chore miejsce, prosząc Boga o jego uleczenie za przyczyną św. Szarbela. Zauważyłem, że w Polsce wierni chętnie przybywają na Msze święte i nabożeństwa związane z modlitwą do tego świętego, zwłaszcza gdy towarzyszy im namaszczenie olejem św. Szarbela. Sam zostałem zdopingowany, by zadbać o „Szarbelowe” Msze, szczególnie gdy jakiś czas temu dziwnym zbiegiem okoliczności trafiły do nas, do Łodzi, jego relikwie. Ojciec misjonarz, który przywiózł je z Libanu, powiedział z uśmiechem, że „św. Szarbel sam dał do zrozumienia maronickiemu przeorowi klasztoru w Annai, że chce się udać do Polski, do Łodzi, a nie tam, gdzie chcieli go zabrać ze sobą jacyś dwaj biskupi”.

Dla mnie św. Szarbel stał się zupełnie niespodziewanie jeszcze jednym wielkim odkryciem, a mianowicie – odkryciem fenomenu skutecznego orędowania w sprawie jedności Kościoła. Święty Szarbel zrobił dla niej daleko więcej aniżeli liczne książki, uczone konferencje czy poważne sympozja. Chodzi zaś nie o jakieś pobożne hobby do uprawiania w Kościele, ale o sprawę priorytetową dla życia Kościoła i pełnienia przez niego misji ewangelizacyjnej. Chodzi przecież o najświętsze pragnienie Chrystusa, wyrażone w Modlitwie Arcykapłańskiej podczas Ostatniej Wieczerzy. Jezus prosił w niej Ojca, aby Jego uczniowie „byli jedno, tak jak Ja i Ty stanowimy jedno”. Kontynuując tę modlitwę, Jezus dodał: „aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś” (por. J 17,21).

Jedność Kościoła zatem – oprócz tego, że jest pragnieniem Jezusa i sercem Jego modlitwy paschalnej (a więc również każdej Mszy świętej) – ma jednocześnie wymiar bardzo praktyczny. Stanowi fundament misji Kościoła, która nie powiedzie się w pełni, jeżeli Kościołowi zabraknie pełnej jedności. Sprawę tę doskonale rozumiał papież Jan Paweł II, mówiąc często, że Kościół winien oddychać dwoma płucami, wschodnim i zachodnim, bo tylko dzięki temu będzie w dobrej kondycji duchowej^1. Staje się to szczególnie ważne dzisiaj, w dobie wielkiego prześladowania chrześcijan i Kościoła przez ateistyczną kulturę laicką oraz przez fanatyczny fundamentalizm religijny.

Święty Szarbel i Kościół maronicki mają szczególny charyzmat do budowania jedności Kościoła, ponieważ „od zawsze” należą do Kościoła katolickiego, a jednocześnie są częścią oryginalnej tradycji chrześcijaństwa wschodniego. Ryt maronicki jest rytem, który do dziś zachował sekwencje liturgiczne wyrażone w języku aramejskim, a więc w codziennym języku Jezusa i apostołów. Językowo i kulturowo Kościół maronicki na Bliskim Wschodzie należy do dziedzictwa kultury arabskiej, a ponadto geograficznie graniczy z Izraelem i należy do ziemi, w którą wpisała się historia biblijna. Ewangelie zaś dają świadectwo obecności Jezusa w swych wędrówkach apostolskich w tym regionie.

Zainteresowanie św. Szarbelem nie ogranicza się bynajmniej tylko do cudów, które Bóg czyni za jego wstawiennictwem. Dla dojrzałych jego czcicieli liczy się jego duchowość, to znaczy – chcą poznać głębiej jego osobowość, dowiedzieć się, kim był jako zakonnik i jako człowiek, jak się modlił, jak żył, jak postępował, chcą na nim w swoim życiu się wzorować.

Zasadniczy rys, jaki niezmiennie w tym świętym uderza, to jego duchowe podobieństwo do św. Józefa. Również dlatego, że całym sercem kochał Maryję. Jego modlitwa, jak w ogóle modlitwa maronitów i całego Kościoła na Wschodzie, bardzo głęboko związana jest z Bożą Rodzicielką, Maryją. Poza tym św. Szarbel niewiele przemawiał i w ogóle nie był człowiekiem łatwego słowa. Wydaje się, że także ta jego cecha czyni go podobnym do św. Józefa. Maronicki mnich z Annai mówił to, co było potrzebne i co było naturalne w danym momencie, gdy pracował czy przebywał we wspólnocie z innymi mnichami. Uczestniczył we wspólnych modlitwach, ale lubił samotne medytacje. Dążył do tego, aby zamieszkać na klasztornym ustroniu, w pustelni.

Święty Szarbel modlił się całym swoim życiem poprzez skupienie na Bogu, obojętnie, czym się zajmował, obojętnie, o jakiej porze dnia i nocy, nieustannie przebywał w Jego obecności, darując Mu każde swoje zajęcie i każdą chwilę swego mniszego życia. Cechowała go również cudowna wolność duchowa. Nie szukał sukcesów w pracy apostolskiej i dlatego kojarzymy go najczęściej raczej jako brata zakonnego aniżeli prezbitera. Pracując fizycznie na polu czy w winnicy, robił to z wielkim poświęceniem, ale nigdy w celu znalezienia uznania u ludzi albo ich podziwu.

Był przykładnym zakonnikiem – to każdy mógł o nim powiedzieć i często to było wszystko, co na jego temat mówiono. Tymczasem Bóg widział tę duchową perłę utajoną w klasztorze maronickim i strzegł jej z ojcowską dobrocią. Zabłysła ona z całą mocą i w całym pięknie pokazała się ludzkim oczom po śmierci św. Szarbela. Bóg się o to zatroszczył, dając ludziom znak światła, które biło widzialną z daleka łuną nad grobem świętego, a potem dając znak błogosławieństwa, jakim był olej, który wypływał z jego trumny. O tym, że ze św. Szarbelem związane jest Boże błogosławieństwo, mówiły – i w dalszym ciągu mówią same za siebie – czynione za jego przyczyną liczne cuda. Są one jednocześnie zachętą dla nas, abyśmy nie poprzestawali jedynie na łasce uzdrowienia i pomocy w jakiejś konkretnej sprawie, ale szli dalej. Chodzi przecież o pełnię błogosławieństwa Bożego – o Zbawienie.

Prawdziwa zatem cześć do św. Szarbela to pójście jego śladem, ale również z jego pomocą. Jego życie przyniosło i ciągle przynosi wielkie owoce. Bóg w ten sposób wskazuje nam drogę Zbawienia i zachęca do wkroczenia na nią.

Chyba tak trzeba rozumieć to uderzenie mocy i wpływ św. Szarbela na życie Kościoła dzisiaj, o którym mówiłem na początku. Bóg tego typu duchowości błogosławi, ona Mu się podoba, ponieważ Bóg kocha ubóstwo i prostotę osób, których bogactwem jest wiara i miłość na co dzień. Takie życie wielbi Boga, gdyż Bóg kocha tych, którzy się Mu oddali całkowicie i bez zwracania na siebie uwagi innych osób. Taki był św. Szarbel – duchowy naśladowca Maryi i Józefa w ciszy i niebiańskim pokoju domu nazaretańskiego.

Zygmunt Kwiatkowski SJ