Zawarcie umowy przez publiczną kościelną osobę prawną bez wymaganej zgody
Nota o książce
Zgodnie z kan. 1290, otwierającym tytuł III księgi V Kodeksu Prawa Kanonicznego „to, co prawo państwowe na danym terytorium postanawia odnośnie do umów, zarówno w ogólności, jak i w szczególności, oraz do zobowiązań, ma być zachowywane również mocą prawa kanonicznego w odniesieniu do rzeczy podlegających władzy rządzenia Kościoła, z tymi samymi skutkami, chyba że są przeciwne prawu Bożemu lub co innego zastrzega prawo kanoniczne”. Powyższa norma, będąca wyrazem tzw. kanonizacji prawa cywilnego, stanowi, że wynikające z norm prawa państwowego przesłanki ważności umów dotyczących dóbr kościelnych obowiązują również mocą prawa kanonicznego. Koniecznym jednakże pozostaje rozstrzygnięcie skutków, jakie ww. norma wywiera na gruncie regulacji prawa krajowego w Rzeczypospolitej Polskiej, przede wszystkim ze względu na poczynione powyżej zastrzeżenie „chyba że co innego zastrzega prawo kanoniczne”.
Powyższe pozostaje o tyle istotne, że pozostałe przepisy prawa kanonicznego w szczególności warunkują ważność umowy alienacji „dóbr stanowiących stały prawnie nabyty majątek publicznej osoby prawnej, której wartość przekracza określoną w prawie sumę”, od zezwolenia kompetentnej władzy, zgodnie z przepisami właśnie prawa kanonicznego, niekoniecznie występującymi stricte w Kodeksie Prawa Kanonicznego. Powyższe uregulowanie ze względu także na realne uczestnictwo Kościoła katolickiego w obrocie gospodarczym stało się przedmiotem analizy nie tylko doktryny, ale również orzecznictwa sądów powszechnych. To właśnie problem wpływu regulacji wewnętrznych Kościoła katolickiego na prawo powszechne spowodował powstanie różnych stanowisk.
Ze Wstępu