Wspomnienia wojenne 1918-1920

Wspomnienia wojenne 1918-1920 Tadeusza Kossaka, ojca Zofii Kossak, są barwnym zapisem dramatycznych zmagań o niepodległość Polski na froncie wschodnim. Wybitny dowódca przenosi nas w swych wspomnieniach na pole walki z bolszewikami, kreśląc wspaniały fresk blasków i cieni ułańskiego życia.

W publikacji znajdujemy szeroką panoramę epoki: spojrzenie ziemianina, przedstawiciela inteligencji, doskonale zaznajomionego z prądami artystycznymi i ideowymi, a zarazem znakomitego oficera, na kwestie społeczne, gospodarcze, polityczne, religijne, narodowościowe i nade wszystko na problematykę wojskową, zwłaszcza w kontekście znaczenia kawalerii.

Książka niepoprawna politycznie, wielokrotnie pojawiają się negatywne acz prawdziwe opinie na temat pewnej mniejszości znacznie nadreprezentowanej wśród bolszewików. Język majora Kossaka jest żołniersko dosadny, a wyrażane opinie bardzo krytyczne. Wielokrotnie, w dość nieprzychylny sposób odnosi się do stosunku proletariatu miejskiego i chłopów do służby w odradzającym się Wojsku Polskim, podkreślając widoczne wpływy bolszewizmu w gronie niższych warstw społecznych. Bez ogródek, żołnierskimi słowami opisuje również niesnaski na tle narodowościowym na ziemiach odradzającej się Polski, zwłaszcza gdy wypowiada się na temat przedstawicieli narodowości ukraińskiej i żydowskiej, a także Rosjan, służących w szeregach armii bolszewickiej.