Serce Dawida

Refren popularnej piosenki oazowej zaczynający się od słów „Jak Dawid, jak Dawid...” zachęca do powtarzania gestów i słów: śpiewu, śmiechu czy tańca. Jezus jest Synem Dawida i upodabniając się do tego izraelskiego Króla, upodabniamy się do Chrystusa. Dawid był Bożym wybrańcem, namaszczonym, wypasał owce, w pierwszeństwie został jednak pominięty. Musiał stanąć przed Goliatem, nie mając nic, jego siły zostały niemalże całkowicie ograniczone, mimo to jednak wygrał. Grzeszył, uznawał swoją winę, trwał przed Panem, On był dla niego ponad wszystkim. Wydaje się, że Bogu najbardziej podobało się jego serce.

Na każdym etapie naszego życia powinniśmy mieć świadomość, że Bóg upatrzył sobie właśnie nas. Jesteśmy Jego wybrańcami. To jest nasza podstawowa tożsamość. Bóg nie patrzy na naszą pozycję, ale na nasze serce. Jeżeli przyjmiemy to objawienie, będziemy niezwyciężeni, jak Dawid. Nasze serce będzie niepokonane, bo jego siła będzie wypływała z przebywania w Jego obecności. Wtedy też przestanie mieć dla nas znaczenie to, czy pasiemy owce, czy jesteśmy w królewskim pałacu, bo – jak Dawid – będziemy mieli świadomość, że jesteśmy powołani do tego, by być własnością Pana Boga i żyć przed Jego obliczem. Fragment