Pisma, tom 7

Bł. Paweł Giustiniani (1476-1528) – humanista, wykształcony na Uniwersytecie w Padwie, głęboko przepojony doktryną stoików, wyrzekł się przyjemności cielesnych, aby zwracać się coraz bardziej ku Bogu. W roku 1510 wstąpił do eremu Camaldoli. Świeżo po złożeniu ślubów, przystąpił mu reformować cały zakon kamedulski. W 1520 r. opuścił Camaldoli, aby podjąć życie jeszcze bardziej samotnicze. Wkrótce dołączyli do niego uczniowie, z którymi założył Towarzystwo Eremitów św. Romualda, które do dzisiaj istnieje pod nazwą Kongregacji Eremitów Kamedułów Góry Koronnej.

Czerpiąc z wielkiego dorobku Giustinianiego, na stronach niniejszego tomu chcemy przedstawić małą próbkę jego solilokwiów. Ograniczymy się tutaj do napisanych w młodości, a zwłaszcza do tych, które zostały datowane przez samego autora. Zamiłowanie Giustinianiego do tej szczególnej formy literackiej, doskonałe rezultaty, jakie w niej osiągnął, oraz teoretyczna podbudowa, jaką jej nadaje, to kwestie dobrze znane.