Kobiety Nowej Huty

Budowały miasto. Buntowały się przeciwko systemowi. Nazywano je perłami socjalizmu.

Historia Nowej Huty zwykle opowiadana jest z męskiej perspektywy. Tymczasem od początku współtworzyły ją kobiety – murarki i architektki, lekarki i artystki, przodowniczki pracy, działaczki opozycji i zwyczajne mieszkanki. Jedne trafiały na pierwsze strony gazet, inne znikały z pamięci niemal bez śladu.

To opowieść o kobietach, które projektowały miasto, wznosiły jego mury, rodziły jego pierwszych mieszkańców, tworzyły ambitny teatr dla robotników, walczyły o wolność i nie godziły się na narzucane role. O bohaterkach, których losy pokazują historię Nowej Huty z zupełnie innej perspektywy.

Drugie, rozszerzone wydanie uzupełniają nowe bohaterki, nowe fakty i nieznane wcześniej szczegóły. Bo historia kobiet Nowej Huty – tak jak historia samego miasta – wciąż potrafi zaskakiwać.

Nowa Huta jest kobietą. Odważną, zbuntowaną i świadomą.

Czas na poznanie historii robotnic, które na własnym przykładzie doświadczały emancypacji poprzez pracę. Zwykle przedstawia się ludzi PRL-u jako otumanionych i zmuszanych do niewdzięcznej pracy. Tymczasem dla wielu osób, w tym właśnie kobiet, współzawodnictwo czy przekraczanie norm budowlanych było elementem odzyskiwania godności. Bywały też przykre konsekwencje rywalizacji oraz osobiste dramaty. Dzięki Katarzynie Kobylarczyk poznajemy fascynującą historię nowohucianek: zanurzonych w pyle cegieł i wystrojonych w socrealistyczne perły.

Sylwia Chutnik, pisarka

Katarzyna Kobylarczyk – dziennikarka, reporterka, autorka książek reporterskich, m.in. Pył z landrynek. Hiszpańskie fiesty, Baśnie z bloku cudów. Reportaże nowohuckie oraz Strup. Hiszpania rozdrapuje rany, za którą otrzymała nagrodę im. R. Kapuścińskiego. Publikowała w m.in. „Dzienniku Polskim”, „Gazecie Wyborczej” i „Tygodniku Powszechnym”. Laureatka dziennikarskich nagród Zielonej Gruszki „Za różnorodnością, przeciw dyskryminacji”. Z urodzenia i zamiłowania nowohucianka.