Ignacy Loyola i Teresa z Ávila. Dwie drogi duchowe

Dwoje świętych Hiszpanów, Ignacy Loyola i Teresa z Ávila. Dziś ich orędzie nabiera niezwykłej aktualności na wszystkich płaszczyznach. Jest to przesłanie dwojga charyzmatyków, niosące doświadczenie mistyczne na podłożu eklezjalnym i kulturowym także naszych czasów. 

Ich drogi duchowe są owocami tej samej miłości do Chrystusa i do Kościoła, tego samego gorącego pragnienia służenia Bogu, tej samej roztropności nadprzyrodzonej, tego samego zmysłu zarządzania i organizacji, tej samej niezmordowanej energii przesyconej i ożywianej przez Ducha Świętego, tej samej miłości do wszystkich ludzi i tej samej kontemplacji danej im od Boga i nieprzerwanej, która nie czyniła ich obcymi ani nie oddalała od ludzi, od ich problemów, ani od świata i od cierpień i trudów wieku, w którym przyszło im żyć. Więcej nawet, wszystko to pomagało im zobaczyć własne i innych ludzi zwyczajne warunki egzystencji z wielką przenikliwością i w pełnym świetle, ponieważ dane im było spoglądać na nie oczami samego Chrystusa.

Droga duchowa podjęta przez Ignacego doprowadziła go do stania się człowiekiem kontemplatywnym w działaniu. Jego modlitwa prowadziła go do stałego i chętnego poszukiwania woli Boga i Jego upodobania, jako bazy swojej działalności motywowanej jedynie większą chwałą, którą nieustannie oddawał Bogu. Droga duchowa Teresy doprowadziła ją do stania się kobietą czynu w kontemplacji, ponieważ przed działalnością bezpośrednio apostolską stawiała  odpowiednie przygotowanie poprzez modlitwę. Jej doświadczenie duchowe pouczało ją, że jedynie po zjednoczeniu z Chrystusem człowiek jest w stanie służyć Bogu nieprzerwanie i owocnie.