Droga duszy do Boga i inne pisma

Droga duszy do Boga św. Bonawentury to klasyczne dzieło mistyki chrześcijańskiej, które prowadzi czytelnika w głąb duchowej kontemplacji i poznania Boga. Autor – wybitny teolog średniowieczny i doktor Kościoła – w przystępny, a zarazem głęboko filozoficzny sposób opisuje etapy duchowego wznoszenia się duszy ku Stwórcy. W zbiorze znajdziemy także inne pisma Bonawentury, ukazujące jego mistyczną myśl, umiłowanie mądrości Bożej i inspirującą wizję jedności wiary i rozumu. To lektura zarówno dla osób pogłębiających życie duchowe, jak i miłośników duchowej klasyki chrześcijaństwa.

„Pisma świętego Bonawentury - następcy św. Franciszka na stanowisku generała Zakonu, jednego z najwybitniejszych teologów i filozofów chrześcijańskiego średniowiecza. Na tom składają się najważniejsze traktaty mistyczne Doktora Serafickiego: tytułowa Droga duszy do Boga, Rozmowa z samym sobą, Trzy drogi oraz Mistyczny Krzew Winny. Drogę duszy do Boga ukazywał Bonawentura - zgodnie z tradycją - jako proces, w którym przechodzi się przez kolejne stopnie. Właśnie te stopnie i przejścia między nimi charakteryzował przy użyciu bogactwa symboli, które w umysłach wykarmionych Pismem i Ojcami uruchamiały mnóstwo skojarzeń i reminiscencji, a współczesnym barbarzyńcom nakazują mrużyć oczy przed blaskiem tej duchowej biżuterii. W tym wielkim lesie Bonawenturiańskiej mistyki rośnie jednak takie Drzewo, Lignum vitae, które jest zewsząd widoczne i zawsze można do niego wrócić - to Krzyż. Mistyka Bonawenturiańska [...] jest bowiem mistyką Krzyża i Ukrzyżowanego. «Chrystus, Król królów czytamy w jednym z kazań Bonawentury - ustanowił prawo, według którego nikt nie może oglądać Chrystusa, dopóki nie zostanie z Nim ukrzyżowany; powyższe prawo jest tak powszechne, że nikt spod niego nie jest wyjęty». Kult krzyża, umiłowanie Chrystusa miłosiernego, nabożeństwo do Jego ran, krwi, narzędzi Męki, szczególny kult Matki Bolesnej - oto główne cechy duchowości Bonawenturiańskiej. Nie od rzeczy będzie zaznaczyć, że za sprawą wszędobylskich franciszkanów i innych czytelników pism świętego Bonawentury owa duchowość pasyjna nasączyła i polską pobożność”.

Ze Wstępu Pawła Milcarka