Chalcedońska antropologia

Może dziwić fakt, że do dziś brakuje jednej, powszechnie przyjętej definicji osoby ludzkiej. Filozoficzny pluralizm w jej określeniu, a zwłaszcza wielorakie formy jej redukcji do materialnej physis są przejawem kryzysu antropologicznego naszej epoki, gdyż podają w wątpliwość personalny status każdego człowieka, jego godność i wyjątkowość.

Kościół już odpowiedział na ten kryzys słowami Soboru Watykańskiego II: „Misterium człowieka wyjaśnia się prawdziwie jedynie w misterium Słowa Wcielonego” (KDK, nr 22). Wychodząc od chrystocentryzmu ostatniego soboru, ks. Giacomo Calore w niniejszej książce podjął odważną próbę ponownego przemyślenia pytania: „co to jest osoba ludzka?” w świetle ontologii doskonałego człowieka Jezusa Chrystusa, pojmowanego zgodnie z dogmatem sformułowanym na Soborze Chalcedońskim. Ambicją ks. Calore jest ukazanie, że wyłaniająca się z tej intuicji nowatorska, chrystocentryczna metafizyka dla pojęcia osoby może stać się oryginalnym zaczynem do odnowionej refleksji antropologicznej Magisterium – zwłaszcza w dziedzinie bioetyki – a zarazem inspiracją dla myśli świeckiej, aby mogła ona zaradzić słabościom współczesnych teorii osoby.

Aby ułatwić czytelnikowi orientację, podamy jeszcze ogólny przegląd pięciu rozdziałów zawierających etapy naszego wywodu i odpowiedzi na pytania badawcze.
W pierwszym rozdziale, pt. „Zarys obecnego kryzysu pojęcia osoby ludzkiej”, omówimy obecny, filozoficzny i magisterialny impas odnośnie do pojęcia osoby.
W drugim rozdziale, pt. „Chrystocentryczna antropologia w konstytucji duszpasterskiej Gaudium et spes odpowiedzią na współczesny kryzys antropologiczny”, nakreślimy znaczenie pojęcia natura humana Chrystusa wynikające z Konstytucji duszpasterskiej (pierwszy punkt wywodu). Uczynimy to przez ukazanie profetycznej roli, którą ojcowie przypisali chrystocentrycznej antropologii mającej być odpowiedzią na współczesny kryzys antropologiczny.
W trzecim rozdziale pt. „Osoba i natury Jezusa Chrystusa w Wyznaniu wiary Soboru Chalcedońskiego” przeanalizujemy chalcedońskie Wyznanie wiary i ustalimy treść pojęć natury (φύσις) i osoby (πρόσωπον, ὑπόστασις) tam występujących (drugi punkt wywodu). Wykażemy także, jak nauka Soboru Konstantynopolitańskiego II i III potwierdza nasze konkluzje.
W  czwartym rozdziale, pt. „Chalcedońska antropologia: połączenie antropologii Soboru Watykańskiego II i chrystologii Soboru Chalcedońskiego”, połączymy wnioski z konstytucji Gaudium et spes i z chalcedońskiego Wyznania, aby stworzyć podstawę chalcedońskiej antropologii opartej na chrystocentrycznej metafizyce osoby ludzkiej (trzeci punkt wywodu). Wówczas skupimy się również na jej uzasadnieniu.
W piątym i ostatnim rozdziale pt. „Profetyczny wymiar chalcedońskiej antropologii” wykażemy jej użyteczność w przedstawionych sytuacjach kryzysu pojęcia osoby: w Magisterium i we współczesnej filozofii. (Fragment wstępu)

Ks. Giacomo Calore – ur. w Padwie (Włochy) w 1989 roku. W 2018 roku przyjął święcenia kapłańskie i obronił pracę magisterską na PWTW (dzisiaj: AKW), która w 2019 roku zdobyła pierwsze miejsce w narodowym „Konkursie na najlepszą pracę magisterską z zakresu teologii oraz nauk o rodzinie im. ks. Franciszka Sawickiego”. W2025 roku obronił doktorat na UPJPII w Krakowie.