Autoewaluacja więzi rodzicielskich

Podjęta w publikacji problematyka wpisuje się w ramy dyskursu społecznego na temat współczesnego ojcostwa, zmian w podejściu społeczeństwa do oceny znaczenia roli, jaką pełnią ojcowie w procesie wychowania dziecka oraz zmian w postawach samych mężczyzn, którzy w coraz większym stopniu otwarcie deklarują chęć aktywnego udziału w życiu dziecka, traktując ten obszar życia jako istotny w procesie samorealizacji i jako źródło satysfakcji. […]

Monografia ze względu na walory poznawcze oraz przyjętą koncepcję badań i metodologię z pewnością zasługuje na uwagę nie tylko pracowników naukowych, ale także szerszego grona czytelników interesujących się problematyką współczesnego podejścia do roli ojca w rodzinie. W moim przekonaniu praca stanowi aktualne oraz ciekawe opracowanie wiedzy dla pedagogów, psychologów, badaczy zjawisk społecznych oraz samych ojców, szczególnie tych, którzy poszukują wsparcia w swoich dążeniach do akceptacji społecznej jako ojców zaangażowanych i świadomych ważnej roli, jaką pełnią w życiu i procesie wychowania dziecka.

Dr hab. Anna Dudak, prof. UMCS

W monografii autor podjął próbę aktualnego odczytania wartości rodziny i rodzicielstwa z perspektywy osobistego odniesienia się współczesnych ojców do więzi rodzicielskiej. Należy podkreślić trud ukazania w pracy więzi rodzicielskiej rozpatrywanej na przeciwstawnych biegunach dyskursu, tworzących napięcie między tradycyjnym a współczesnym rozumieniem rodziny, roli i pozycji ojca w rodzinie, nowych jakościowo sposobów uczestniczenia ojca w praktyce życia rodzinnego. […]

Grzegorz Zelek wykazuje się zarówno merytorycznym przygotowaniem do wartościowego poznawczo udziału w dyskursie naukowym nad różnymi aspektami współczesnego ojcostwa. Akcentuje w swym naukowym spojrzeniu na badane zjawisko kontekst indywidualnego wartościowania przez ojców ich osobistych doświadczeń rodzicielskich. Podzielam przeświadczenie autora związane z przyjętym w badaniach własnych rozumieniem ewaluacji jako procesu osobistego wzrastania ojców, zachodzącego na podłożu zaangażowanego, autentycznego i – wbrew pozorom – nieoczywistego wartościowania własnego ojcostwa. Sposób prowadzenia narracji jest dojrzały i wyważony, co w moim odczuciu ma istotne znaczenie w warstwie teoretycznej i analitycznej tego opracowania.

Dr hab. Arkadiusz Wąsiński, prof. UŁ